3 - عاصم بن ابى النجود كوفى ( 131 ه ) كه قرائت قرآن را از ابى عبد الرحمن سلمى شيعى و زر بن حبيش آموخته بود و او از على عليه السّلام و عثمان و ابىّ ابن كعب و عبد الله بن مسعود و زيد بن ثابت . راويان عاصم عبارتند از : حفص بن سليمان كوفى ( 180 ه ) . ابو بكر بن عياش كوفى ( 193 ه ) .
4 - ابو عمرو بن علاء بصرى شيعى ( 154 ه ) كه قرآن را در مناطق مختلفى مانند مكه و مدينه و بصره و كوفه بر استادان بسيارى كه از جمله آنها سعيد بن جبير است قرائت كرد . راويان قرائت ابى عمرو عبارتند از : ابو عمرو حفص بن عمرو دورى ( 246 ه ) . صالح بن زياد سوسى ( شوشى ) ( 261 ه ) .
5 - حمزة بن حبيب زيّات كوفى شيعى ( 156 ه ) معاصر خلافت منصور عباسى كه قرآن را بر امام صادق عليه السّلام و حمران بن اعين خوانده است . راويان قرائت حمزه عبارتند از : خلف بزاز بغدادى ( 150 ه ) . خلاد بن خالد صيرفى كوفى ( 220 ه ) .
6 - نافع بن ابى نعيم مدنى اصفهانى ( 169 ه ) . راويان مشهور قرائت نافع عبارتند از :
ابو موسى معروف به « قالون » ( 220 ه ) . عثمان بن سعيد مصرى ، معروف به « ورش » ( 197 ه ) .
7 - ابو الحسن كسايى كوفى ( 189 ه ) ، معروف است كه شيعى است و اساتيد قرائت وى به ائمه عليهم السّلام مىرسد . راويان معروف كسايى عبارتند از : ابو عمرو حفص بن عمرو دورى ( 246 ه ) . ابو الحارث ليث بن خالد مروزى بغدادى ( 240 ه ) .
انگيزهء معرفى قراء هفتگانه
پس از آنكه دانستيم در قرنهاى اول ، دوم و سوم ، قاريان گوناگونى در سراسر جغرافياى عالم اسلامى وجود داشتند ، بالطبع اين پرسش پيش مىآيد كه چگونه و با چه معيارى تنها اين هفت قارى به گونهء منحصر به فرد معرّفى گرديدند ؟
در پاسخ به پرسش ياد شده مىبايست توجه داشت ، انگيزهاى كه ابن مجاهد را وادار به گزينش هفت قارى از ميان اين همه قرّاء كرد ، آن بود كه مىخواست امر