حبيش ( 82 ه ) ، عبيد بن نضيله ، سعيد بن جبير ( 95 ه ) ، نخعى ( 96 ه ) ، شعبى ( 105 ه ) ، حارث بن قيس ، ربيع بن خيثم حدود ( 90 ه ) ، عمرو بن ميمون ( 75 ه ) ، عطاء ابن ابى رباح ( 115 ه ) ، مجاهد بن جبر ( 103 ه ) ، طاوس ابن كيسان ( 106 ه ) .
در بصره
ابو العاليه ( 90 ه ) ، ابو رجاء ( 105 ه ) ، ابو الاسود دئلى ( 69 ه ) ، نصر بن عاصم ( 89 ه ) ، يحيى بن يعمر ( 90 ه ) ، حسن بصرى ( 110 ه ) ، قتاده ( 117 ه ) ، ابن سيرين ( 110 ه ) .
در شام
مغيرة بن شهاب مخزومى ، حليفة بن سعد .
در اواخر سده اول و با سپرى شدن روزگار صحابه و تابعين ، دانش قرائت رونقى بسزا گرفت و در اقصى نقاط جغرافياى اسلامى قاريان بسيارى پديد آمدند و شهرهاى بزرگ اسلامى مانند مكه و مدينه و بصره و شام و كوفه مركز نشو و نما و مهد اين دانش ارزشمند شمرده مىشد . در ميان اينان ( تابعين تابعين ) گروهى بودند كه شهره در روايت و درايت ، و استادان و پيشوايان اين رشته از دانش اسلامى شناخته مىشدند .
در مدينه
ابو جعفر يزيد بن قعقاع ( 128 ه ) ، شيبة بن نصاع ( 130 ه ) و نافع بن ابى نعيم ( 176 ه ) .
در مكه
عبد اللّه بن كثير ( 110 ه ) ، حميد بن قيس و محمد بن ابى محيصن .
در كوفه
يحيى بن وثاب ( 103 ه ) ، عاصم بن ابى النجود ( 127 ه ) ، سليمان بن اعمش ، حمرة بن حبيب زيّات ( 156 ه ) و على بن حمزه كسائى ( 185 ه ) .