در بصره
عبد اللّه بن ابى اسحق حضرمى ( 117 ه ) ، عيسى بن عمر ( 149 ه ) ، ابو عمرو بن علاء ( 154 ه ) ، عاصم جحدرى و يعقوب حضرمى ( 205 ه ) .
در شام
عبد اللّه بن عامر ( 118 ه ) ، عطية بن قيس كلابى ، اسماعيل بن عبد اللّه مهاجر ، يحيى بن حارث و شريح بن يزيد حضرمى .
قرّاء سبعه كه بعدها بنا به عللى معروفيت ويژه يافتند از ميان همين طبقه بودند .
گزينش و رواج قرّاء سبعه
در طليعه قرن سوم هجرى گروهى در صدد بر آمدند تا قراآتى را - كه به اعتقاد خويش صحيح مىدانستند - ضبط و معرفى نمايند . ابو عبيد قاسم بن سلّام انصارى ( 224 ه ) شاگرد كسايى از اين گروه است . پس از او احمد بن جبير بن محمد جعفر كوفى ساكن انطاكيه ( 258 ه ) و سپس قاضى اسماعيل بن اسحق مالكى ( 282 ه ) ، ابو جعفر محمد بن جرير طبرى ( 310 ه ) ، ابو بكر محمد بن احمد داجونى ( 324 ه ) ، و ابى بكر محمد بن موسى بن عباس بن مجاهد تميمى بغدادى ( 324 ه ) مؤلف القراآت السبعة پيگيران اين هدف بودند .
قراء هفتگانهء ابن مجاهد ، منتخب از حرمين ( مكه و مدينه ) و عراقين ( بصره ، كوفه ) و شام عبارت بودند از :
1 - ابن عامر يحصبى دمشقى ( م 118 ه ) امام جامع دمشق و قاضى و پيشواى آن ديار . راويان او عبارتند از : هشام بن عمار سلمى ( 245 ه ) ، خطيب و محدث دمشق .
عبد اللّه بن ذكوان فهرى دمشقى ( 242 ه ) .
2 - عبد اللّه بن كثير مكى ( فيروزان ) ( 120 ه ) . راويان او عبارتند از : احمد بن محمد بزى همدانى ( 250 ه ) موذن مسجد الحرام . محمد بن عبد الرحمن معروف به قنبل ( 291 ه ) .