مىبينيم « سيد محمد حسين علم الهدى » كودك پنج سالهاى كه هنوز به مدرسه نرفته است ، حافظ تمام قرآن است و آن گونه به مضامين آيات شريفه احاطه دارد كه اگر دربارهء هر موضوعى از وى پرسش شود بدون تأمل ، آيات مناسب با آن موضوع را قرائت مىكند . و روايات بسيار و اشعار و سخنان گزيدهء فراوان ديگر از محفوظات اين كودك خردسال شيعه است . بدين خاطر جايگاه قرآن در ميان مخاطبان رسول خدا و مسلمانان نخستين ، روشن است .
البته واضح است كه حفظ كردن قرآن ، براى مردمى كه بيشترشان امى و از نوشتن بىبهره بودند ، صرفا با تكرار و شنيدن از ديگران صورت مىگرفت كه چندان هم سهل نبود . لكن از آنجا كه اين انگيزه به نحو كامل در ايشان وجود داشت ، اين دشوارى را آسان مىنمود . مالك بن انس مىگفت : « كسى كه بقره و آل عمران را « حفظ » داشت در ميان ما منزلت ويژهاى داشت . » « 1 »
ربع قرآن هر كه را محفوظ بود * جلّ فينا از صحابه مىشنود
ابن مسعود مىگفت : « ما قرآن را دشوار مىآموزيم ، آسان عمل مىكنيم ، ليكن اخلاف ما آسان مىآموزند و دشوار عمل خواهند كرد . » « 2 »
با توسعه اسلام و افزايش مسلمانان در نقاط گوناگون جزيرة العرب ، رسول خدا گروهى از حافظان و قاريان را متصدى تعليم قرآن به ديگران كرد ، كه مصعب بن عمير معلم قرآن مدينه از اين زمره است . ماجراى « بئر معونه » در راستاى انجام همين رسالت پديد آمد . رسول اكرم صلّى اللّه عليه و إله و سلّم بنا به تقاضاى رئيس قبيله بنى عامر تعدادى از قاريان مدينه را به آن ديار اعزام نمود . اين افراد در كنار چاه معونه گرفتار شبيخون كافران شده ، همگى شهيد شدند . پيامبر خدا از اين حادثه سخت دلگير
هامش
( 1 ) الاتقان ، سيوطى 1 / 229 .
( 2 ) الجامع ، قرطبى ، مقدمه .