إِنَّمَا النَّسِيءُ زِيادَةٌ فِي الْكُفْرِ يُضَلُّ بِهِ الَّذِينَ كَفَرُوا يُحِلُّونَهُ عاماً وَ يُحَرِّمُونَهُ عاماً لِيُواطِؤُا عِدَّةَ ما حَرَّمَ اللَّهُ فَيُحِلُّوا ما حَرَّمَ اللَّهُ زُيِّنَ لَهُمْ سُوءُ أَعْمالِهِمْ وَ اللَّهُ لا يَهْدِي الْقَوْمَ الْكافِرِينَ .
« 1 »
همانا نسيئى افزايش در كفر است و به وسيله آن كافران به گمراهى كشيده مىشوند . يك سال آن را حلال مىكنند و يك سال آن را حرام مىكنند تا تعداد ماههائى را كه خداوند حرام كرده كامل كنند و آنچه را كه حرام كرده حلال نمايند ، زشتى اعمال آنها در نظرشان زينت داده شده و خداوند كافران را هدايت نمىكند .
بطوريكه ملاحظه مىفرمائيد اين آيه شريفه عمل نسيئى را بشدت مورد انتقاد قرار مىدهد و آن را موجب افزايش كفر و مايه گمراهى كافران مىداند زيرا كافران و مشركان علاوه بر اينكه از نظر اعتقادى كافر بودند و به خداوند ايمان نداشتند با اين كار عملا حلال خدا را حرام و حرام او را حلال مىكردند و اين گمراهى مضاعف و افزايش در مراتب كفر بود .
سال نهم هجرت كه آخرين سال استفاده از نسيئى بود موسم حج به ماه ذيقعده افتاده بود و در اين سال پيامبر خدا درباره حج دوتا تصميم مهم گرفت :
اول اينكه شركت مشركان در حج ممنوع است .
دوم اينكه استفاده از نسيئى ممنوع است .
از اين دو تصميم مهم كه از سال بعد قابل اجراء بود ، تصميم اول در موسم حج سال نهم هجرى ابلاغ گرديد و حضرت على ابن ابيطالب عليه السلام به دستور پيامبر آياتى از سوره برائت را در منى تلاوت كرد تا همه تكليف خود را بدانند . « 2 » و تصميم دوم در سال بعد كه شخص پيامبر در مراسم حج شركت كرده بود ابلاغ شد .
هامش
( 1 ) - سوره توبه ، آيه 37 .
( 2 ) - تاريخ طبرى ، ج 2 ص 192 و سنن ترمذى ، ج 2 ص 183 .