به ارث مىبردند .
ابن هشام مىگويد : اولين كسى كه ماهها را براى عربنسيئى كرد و آن را حلال يا حرام نمود « قلمس » بود كه حذيفه بن عبد بن فقيم نام داشت و پس از او پسرش عباد بن حذيفه جاى او را گرفت و پس از او پسرش قلع بن عباد و پس از او امية بن قلع و پس از عوف بن اميه و پس از او ابو ثمامه جناده بن عوف متصدى اين كار شد كه آخرين آنها بود و در اوائل اسلام همو بود كه عمل نسيئى را انجام مىداد . عربها پس از فراغت از حج دور او جمع مىشدند و او چهار ماه حرام را كه عبارتند از : رجب و ذيقعده و ذيحجه و محرم ، مشخص مىكرد و اگر مىخواست يكى از آنها را حلال كند ماه محرم را حلال مىكرد و عربها هم مىپذيرفتند و بجاى محرم ، ماه صفر را حرام مىكرد و عربها مىپذيرفتند و تعداد چهار ماه حرام كامل مىشد . « 1 »
از عبارت ابن هشام چنين برمىآيد كه عمل نسيئى ميان عربها سابقه طولانى و زيادى نداشته و تنها در طول مدت شش نسل اين عمل انجام مىگرفته است ، اين مطلب سخنى را كه بيرونى گفته و تاريخ نسيئى را به دويست سال پيش از اسلام مربوط مىدانسته تقويت مىكند . او مىگويد :
« عربها مىخواستند كه حج را به هنگامى بيندازند كه كالاهاى ايشان از پوست و ميوه فراهم شود و در بهترين ازمنه و خرمترين اوقات باشد ، از همسايگان يهود خود قريب دويست سال پيش از اسلام كبيسه را ياد گرفتند و همانگونه كه يهود ، تفاضل سال خود را با سال خورشيدى بهنگامى كه به يك ماه مىرسيد در آخر سال قمرى قرار مىدادند ، ايشان همچنين كردند و كسانى در موسم حج در صورت لزوم يك ماه را نسيئى اعلام مىكردند . » « 2 »
هامش
( 1 ) - ابن هشام ، السيرة النبويه ج 1 ص 46 مسعودى در كتاب التنبيه و الاشراف ص 186 اولين قلمس را جناده بن عوف معرفى كرده كه اشتباه است بلكه او آخرين قلمس و معاصر با پيامبر اسلام بود و اينكه آيا او اسلام را پذيرفت يا نه اختلاف است .
( 2 ) - بيرونى ، الاثار الباقيه ص 93 .