ب - معراج جسمانى
از جمله حقايقى كه قرآن كريم به آن اشاره نموده و از معجزات خاتم الانبيا پيامبر اكرم - صلى اللّه عليه و آله - محسوب مىگردد ، مسئله معراج حضرت از مكه به بيت المقدس و از آنجا به آسمان هفتم است . ليكن جسمانى بودن آن ، مورد اختلاف است . بيشتر مفسرين ، برآنند كه خداوند جسم و جان حضرت را به ملكوت ، صعود داد و ايشان با چشمان مبارك خود ، آسمانها و زمين را مشاهده و به سدرة المنتهى و اصل گرديد .
مفسر بزرگ ، ذيل آيات نخستين سورهء اسراء 117 و نجم 118 متعرض اين مسئله شده است ؛ مثلا ذيل آيه :
« وَ هُوَ بِالْأُفُقِ الْأَعْلى ، ثُمَّ دَنا فَتَدَلَّى »
مىفرمايد 119 :
« رأى مذهب اماميه و اكثر مفسرين را مبنى بر اينكه پيامبر حىّ و سالم و با جسم خود صعود كرد و با چشمان سر ، ملكوت آسمانها را ديد ، ذكر مىكند » .
4 - امامت
چهارمين اصل ممتاز اعتقادى شيعه ، امامت است كه وجود مبارك امام همانند پيامبر اكرم - صلى اللّه عليه و آله - لطف است . 120 از اينرو ، امامت ، تداوم راه نبوت است . چه اينكه ، وجوبش همچون نبوت ، عقلى و سمعى است . 121 امامت ، مقامى ارثى 122 نيست ؛ بلكه مانند نبوت ، جعلى و نصبى است 123 و لذا همان دليلى كه ايجاب مىكند ، خداوند پيامبر را برانگيزد ، امامت را نيز مقتضى است ، بر خلاف اهل سنت كه معتقد به اختيار و اجماع امت مىباشند . 124 و در راستاى جعلى بودن ، تصريح و نص پيامبر بر وجود امام واجب است ، 125 همچنانكه پيامبر اكرم در موارد متعددى از جمله حديث غدير ، حديث سفينه ، حديث هارون و موسى و دهها مورد ديگر به امامت امير المؤمنين - عليه السلام - تصريح فرمودند . مسئله خالى نبودن زمين از حجت خدا نيز ، از جمله مسائل مورد اتفاق شيعه و معتزله است ، منتها معتزله به وجود امام معصوم معتقد نيستند . لذا مفسر گرانقدر تبيان ، در تأييد وجود معصوم در هر عصرى به آياتى چند استناد نموده است . ايشان ذيل آيهء كريمهء 126
« وَ يَوْمَ نَبْعَثُ مِنْ كُلِّ أُمَّةٍ شَهِيداً »
مىافزايد 127 :