« اين آيه دلالت مىكند بر اينكه هيچ عصرى از وجود امام خالى نمىشود و اين مسئله را معتزله نيز پذيرفتهاند گرچه ما با آنها در مورد عدالت و عصمت آنها اختلاف داريم . »
چنان كه ذيل آيات 128 :
« وَ مِمَّنْ خَلَقْنا أُمَّةٌ يَهْدُونَ بِالْحَقِّ »
و
« جَعَلْناهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنا »
، به مسئله حضور امام معصوم در تمام زمانها اشاره مىكند 129 و در تأييد اين مطلب به حديث امام باقر - عليه السلام - اشاره مىنمايد كه فرمودند : « نحن خلقنا فى امة محمد ( صلى اللّه عليه و آله ) « ما در امت محمد خلق شديم . »
بنابراين تا قيام قيامت ، امام معصوم وجود خواهد داشت و در همين راستا مفسر بزرگ ذيل آياتى چند و با ذكر رواياتى به مسئله قيام حضرت مهدى - ارواحنا لمقدمه الفداء - اشاره مىكند كه هم اكنون در پس پرده غيب ناظر اعمال و هادى انسانهاست .
چنان كه ذيل آيهء كريمهء 130 :
« لِيُظْهِرَهُ عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ »
امام باقر - عليه السّلام - مىفرمايد 131 : « ان ذلك يكون عند خروج القائم . »
دو ويژگى مهم امام
1 - عصمت : از جمله صفات مشترك بين نبى و امام ، عصمت است كه واجب است ايشان از هرگونه گناه و امر قبيحى معصوم و مصون بوده تا مورد اعتماد و اطمينان مردم باشند . از اينرو ، قول و فعل و تقرير امام مانند پيامبر اكرم - صلّى اللّه عليه و آله - ملاك و حجت است . 132
شيخ طوسى در تفسير شريف تبيان به اين مهم عنايت نموده و در چند مورد با استناد به آيات ، مسئله وجوب عصمت امام را طرح و اثبات نموده است . به طورى كه ذيل آيهء كريمهء 133 :
« وَ إِذِ ابْتَلى إِبْراهِيمَ رَبُّهُ بِكَلِماتٍ »
معناى عهد در آيه مذكور را با استناد به روايتى از امام باقر - عليه السلام - ، « امامت » ذكر نموده و در مورد « عصمت » چنين استدلال مىكند 134 :
« علماى اماميه با استناد به اين آيه گفتهاند كه امام بايد معصوم از زشتيها باشد زيرا خداوند فرمود عهد او را كه امامت باشد فرد ظالم نائل نگردد چه كسى كه معصوم