( 13 : 17 ) جامعهء بشرى نيز مسير پيوستهء خود را ، با همهء نشيب و فرازها ، در مجموع به طرف حق ادامه مىدهد . البته انسان با آزادى ارادهاى كه دارد ، در اين سير تكاملى مسؤول و متعهد است . در اين مسير مىتواند حركت تكاملى اجتماع را تحرك بيشتر و يا انحراف زيادتر بدهد . ولى از آنجا كه براى او ديگر حجتى نماند و راه تكاملى و مسير رستگارى كاملا مشخص باشد ، پيامبران هادى ، بيم دهنده و مژده آور ، راهنمائى اين كاروان را در هر نسلى به عهده داشتهاند . از اينجاست كه قرآن اين همه به ايمان بر انبياء تأكيد دارد و نبّوت ، اصلى اساسى از دين شناخته مىشود . قبول ايمان و تلاش در تحرك بيشتر در مسير نبّوت ، حركت تكاملى را تسريع مىكند و مخالفت با آن ، موجب انحطاط و سقوط مىگردد ، اين است كه فرمود :
« وَ الَّذِينَ آمَنُوا بِاللَّهِ وَ رُسُلِهِ وَ لَمْ يُفَرِّقُوا بَيْنَ أَحَدٍ مِنْهُمْ أُولئِكَ سَوْفَ يُؤْتِيهِمْ أُجُورَهُمْ وَ كانَ اللَّهُ غَفُوراً رَحِيماً
( 4 : 152 ) آنها كه به خدا و رسولانش ايمان آوردند و ميان هيچيك از آنها جدائى نگذاشتند ، آنها را خداوند به زودى پاداش دهد و خداوند غفور و رحيم است » .
مىبينيم كه ميان هيچيك از پيامبران جدائى نيست . همگى ره سپر يك كاروانند ، كاروان توحيد . يا جاى ديگر فرمود : « بگوئيد ايمان آورديم به خدا و بدانچه بر ما فرستاده ، و آنچه بر ابراهيم و اسمعيل و اسحق و يعقوب و فرزندانش ( اسباط ) فرستاد ، و بدانچه به موسى و عيسى عطا كرد و هر آنچه بر پيامبران ديگر داده شد و ميان هيچكدام از آنها فرقى نمىگذاريم ، و ما تسليم او هستيم » ( 2 : 136 ) .
درست در همين مسير است كه امير مؤمنان على ( ع ) ( در نخستين خطبه ) فرمود :
« خداوند از ميان فرزندان آدم پيامبرانى برگزيد و از آنها بر وحى و بر امانت در تبليغ رسالت ميثاق گرفت و چون بيشتر مردم پيمان الهى را شكستند و حقش را نديده گرفتند و براى او شريك و مانند قرار دادند ، و شيطان آنها را از شناخت خدا و پرستش او باز داشت ، خداى تعالى پيامبران خود را در ميان ايشان برانگيخت و آنها را پياپى فرستاد تا پيمان خدا را كه در فطرت ايشان نهاده بود بطلبند و به نعمت فراموش شده ياد آوريشان كنند ، و در راه تبليغ با ايشان گفتگو نمايند و گنج نهفتهء عقل را باز گشايند و آيههاى قدرت خدائى را نشان دهند . . . اينان سفيرانى بودند كه كمى ياران و فزونى دشمنان ، آنانرا بازنداشت » و نيز در خطبهء 93 نهج البلاغه