اضافه بر كلمهء « وحى » ، با كلمات و تعابير ديگرى نيز از اين پديده ياد شده است ، مثلا :
روح :
« وَ كَذلِكَ أَوْحَيْنا إِلَيْكَ رُوحاً مِنْ أَمْرِنا ( 42 : 52 ) و همچنين پيغام داديم به تو روحى از فرمان و سخنمان »
تكليم :
« وَ كَلَّمَ اللَّهُ مُوسى تَكْلِيماً ( 4 : 164 ) سخن گفت خدا با موسى سخن گفتنى » كه منظور همين وحى است . يعنى سخن گفتنى آسمانى ، غير مادى كه با شعور ديگرى جز تفكر عقلى درك مىشود . در وصف اين سخن گفتن الهى بود كه على ( ع ) فرمود : « لا بصوت يقرع و لا باداة يسمع ، نه به صدائى كه گوش را بكوبد و نه به وسيلهاى كه شنيده شود . »
إلقاء :
« إِنَّا سَنُلْقِي عَلَيْكَ قَوْلًا ثَقِيلًا ( 73 : 5 ) ما مىافگنيم بر تو سخنى گرانمايه » موارد زيادى هست كه از وحى به القاء تعبير شده است .
انزال و تنزيل :
« بِما أُنْزِلَ إِلَيْكَ ( 2 : 4 ) بدانچه بر تو نازل شد و « تَنْزِيلٌ مِنَ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ ( 41 : 2 ) تنزيلى است از خداوند بخشندهء مهربان » كه چنان كه گذشت بيشتر موارد وحى با اين كلمات بيان شده است و باز هم از آن خواهيم گفت .
حقّ :
« وَ أَنْزَلْنا إِلَيْكَ الْكِتابَ بِالْحَقِّ ( 5 : 48 ) اين كتاب را به حق بر تو فرستاديم » . ( ر ك : 39 : 2 ، 41 و 32 : 3 و