مؤلف در تفسير آيهاى گويد ( ص 80 ) : « اختلاف كردند مفسران اندر معنى اين آيت . ابىّ ابن كعب گفت : خلق همه يك امت بودند . چو عرضه كردندشان فر آدم عليه السلام بدان وقت كايشان را برون آورد از پشت آدم . . . فر مسلمانى مقّر آمدند . . . پس مختلف شدند اسپس مرگ آدم . . . بفرستاد خداى عز و جل به ايشان پيغامبران را رهنمايان و معلمان . »
ما سر آن نداريم كه بگوييم اين متن و همهء متنهاى مشابه آن ، در سايهء ساختار نحوى عربى شكل گرفتهاند و سپس آثار فراوانى از خود در متون قرنهاى بعد به جاى گذاشتهاند . با اين همه ، در عبارات بالا اين نكته جلب نظر مىكند كه اگر زير تكتك كلمات ، معادل عربى آنها را قرار دهيم ، غالبا جملههاى عربى سالمى به دست مىآيد .
مثلا ( ص 80 ) :
اختلاف كردند مفسران اندر معنى اين آيت . خلق همه يك امت بودند .
اختلف المفسرون فى معنى هذه الآية . [ كان ] الخلق كله امة واحدة .
چون عرضه كردندشان فر آدم عليه السلام . . . برون آورد از پشت آدم
لمّا عرضوهم على آدم عليه السلام . . . اخرجهم من صلب آدم
. . . پس مختلف شدند اسپس مرگ آدم . . . بفرستاد خداى عز و جل به ايشان
. . . ثم اختلفوا بعد وفاة آدم . . . أرسل الله عز و جل اليهم
پيغامبران را رهنمايان معلمان . . .
الانبياء هادين معلمين . . .
در قطعهء نسبتا مفصلى كه مؤلف دربارهء ممنوعيت جنگ در ماه محرم نگاشته ( ص 83 - 85 ) ، بيشتر از شيوهء بالا پيروى شده تا از روش معهود متنهاى قرن 5 به بعد .
با اين همه ، جملههايى كه به نظر ما روان و طبيعى مىآيند هم در اين كتاب فراوان مىتوان يافت ، اما غالب آنها هم جملههاى كوتاهاند ، خواه ترجمه ، خواه غير ترجمه ، مثلا :
إِنَّ اللَّهَ بِالنَّاسِ لَرَؤُفٌ رَحِيمٌ
( بقره / 144 ) : كه خداى به مؤمنان مهربانست و بخشاينده ( ص 38 ) .
وَ حَيْثُ ما كُنْتُمْ فَوَلُّوا وُجُوهَكُمْ شَطْرَهُ
( بقره / 44 ) : و به هر مكان كه باشيد روى را اندر