« خداپرست موحد » مىشود و حديثش ، حديث « توحيد و ايمان » . سنگ زدن كودك به آن جانور به نظر او سخت كوتاه است و بهتر آن است كه وى نخست « به نزديك دابه رسد » ، و پيش از دعا به درگاه خداوند ، خوب است « رو سوى آسمان كند » . اما او نيست كه جانور را مىكشد بلكه كشندهء او « رب العالمين به دست و زخم وى » است .
ميبدى در ترجمه خود ، حكايت را آنچنان كه به نظر او بايد باشد ترجمه مىكند ، نه آنچنان كه واقعا هست .
ترجمهء قرآن در نوبت دوم
حال كه از آيين ميبدى در ترجمهء روايات اندكى آگاهى يافتيم ، لازم است بدانيم واكنش او در مقابل آيات الهى در درون تفسير چه بوده است ، تأكيد مىكنيم مراد ما اينك آن ترجمهء كاملا جدى و رسمى كه در « نوبت اول » آمده نيست . اين موضوع را به دنبال همين مبحث بررسى كرده دو ترجمه را باهم خواهيم سنجيد ، زيرا واكنش و رفتار عاطفى مترجم در مقابل يك آيهء معين در دو فضاى متفاوت ، هميشه به دو گونه است و اين امر ، چنانكه در مورد برخى از مترجمان كهنتر ديديم ، از اهميت خاصى براى كار ما برخوردار است .
ميبدى در اينجا نيز خود را آزاد انگاشته است . كمتر اتفاق مىافتد كه در « نوبت دوم » پايبند آيات باشد . غالبا در درون ترجمهء خود كلماتى به قصد توضيح مىافزايد يا اساسا آيه را ترجمهء به معنى مىكند :
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَوْفُوا بِالْعُقُودِ
: اى شما كه [ بكتابهاى پيشين ] ايمان آوردهايد ، [ عهدى كه با شما كردهام و پيمانى كه بستهام در كار محمد ( ص ) و در نبوّت وى ، ] آن عهد و پيمان بجاى آريد و . . . » ( 3 / 5 ) .
غَيْرَ مُحِلِّي الصَّيْدِ وَ أَنْتُمْ حُرُمٌ
: نچنان كه در حال احرام [ چيزى از اين صيد كه گفتم ] حلال داريد [ كه آن هم حلال نيست ] » ( 3 / 6 ) .
الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ
: « امروز [ آن روز است كه ] دين شما تمام كردم [ ، احكام دين . .
بسر بردم ] » ( 3 / 17 ) .
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا كُونُوا قَوَّامِينَ لِلَّهِ
: « اى شما كه مؤمنانيد قيام كنيد ، [ بر ايستادگى