عرّف الانسان كون ما يأتى به من فعل فجورا او تقوى و ميز له ما هو تقوى مما هو فجور » 3 - « القاء الوسوسة فى القلب او القاء المعنى من طريق الوسوسة »
در روايت از رسول اكرم ( ص ) رسيده است : « ما من مؤمن الا و لقلبه فى صدره اذنان . . . و اذن ينفث فيها الوسواس الخناس » ( تفسير الميزان )
قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ النَّاسِ * مَلِكِ النَّاسِ * إِلهِ النَّاسِ * مِنْ شَرِّ الْوَسْواسِ الْخَنَّاسِ * الَّذِي يُوَسْوِسُ فِي صُدُورِ النَّاسِ * مِنَ الْجِنَّةِ وَ النَّاسِ
.
4 - « القاء المعنى فى فهم الحيوان من طريق الغريزة و هو احد مصاديق الهداية التكوينية »
5 - القاء المعنى من طريق الاشارة فى قبال الالقاء من طريق الكلام »
در اينجا لازم است بيست موردى كه در بحث گذشته به عنوان مصاديق وحى ياد شد با اين پنج معنى تطبيق شود تا روشن شود هر كدام از آنها به كدام يك از اين معانى پنجگانه هستند .
مورد بيستم به معناى پنجم است و قرينه آن آيه 41 سوره آل عمران است كه مربوط به همان داستان حضرت ذكريا مىباشد .
قالَ رَبِّ اجْعَلْ لِي آيَةً قالَ آيَتُكَ أَلَّا تُكَلِّمَ النَّاسَ ثَلاثَةَ أَيَّامٍ إِلَّا رَمْزاً
بنابراين « اوحى اليهم » به معنى « اشار اليهم » مىباشد .
مورد دوم و سوم به معناى چهارم است كه همان هدايت تكوينى باشد و در تفسير آيهء 12 سورهء 41 گفته شده : « المراد بالامر ما اراد الله من السماء اى اوحى الى كل سماء ما اراد منها » و اين همان هدايت تكوينى است .
مورد پانزدهم تا نوزدهم به معنى سوم است كه وسوسه باشد . و كار شيطان و شياطين الانس و الجن وسوسه است قرآن مىفرمايد :
فَوَسْوَسَ لَهُمَا الشَّيْطانُ
( سورهء اعراف آيهء 20 ) -
فَوَسْوَسَ إِلَيْهِ الشَّيْطانُ
( سورهء طه آيهء 111 ) .
مورد چهارم بمعنى دوم است كه الهام باشد
مورد هفتم تا سيزدهم به معنى اول است كه وحى اصطلاحى باشد و نيز در مورد پنجم البته در مورد پنجم و هشتم و سيزدهم تجوزى هم در كار است زيرا وحى به كسى به ديگرى نسبت داده شده است و يا وحى از خدا است و به فرشته نسبت داده شده است .