ايشان مقدمهاى كوتاه دارد كه شامل نامهاى قرآن ، اجزاى قرآن ، سوره ، اعجاز قرآن ، تدبّر ، وجوه تفسير و استعاذه مىباشد . « 1 »
روش تفسيرى وى روايى است و بيشتر از صحابه و تابعان نقل مىكند و در بسيارى از موارد به ديدگاههاى مفسران و نقل اقوال آنان متكى است . شيوه ايشان در تفسير اين است كه آيات را به چند جمله مستقل تقسيم كرده ، سپس فارغ از مباحث ادبى و لفظى و نقد و تحليل ديدگاهها ، تنها به ديدگاهها و وجوه وارد شده در تفسير هر جمله يا آيه مىپردازد ؛ مثلا دربارهء آيه شريفه
حافِظُوا عَلَى الصَّلَواتِ . . .
« 2 »
مىنويسد : « فى المحافظة عليها قولان احدهما : ذكرها و الثانى تعجيلها » . « 3 »
4 . المحرر الوجيز
ابو محمد عبد الحق بن غالب بن عطيه اندلسى مغربى غرناطى ( متوفاى 481 ق ) دانشمندى است در تفسير ، حديث ، فقه و ادب كه در عصر خود تبحر داشته . وى به « قاضى القضاة » مشهوره بوده است . اين تفسير از مهمترين تفاسير تحقيقى به روش روايى شمرده مىشود . ايشان ضمن نقل روايات از نقد و تحقيق غفلت نكرده و روايات را با درايت جمع كرده است . روش اين تفسير روايى است ؛ اما به قرائات ، لغت و ادبيات و اينكه مخاطب آيات چه كسانى هستند توجه كرده . افزون بر آن ، تفسير برخوردار از نقد و تحليل مىباشد . ابن خلدون دربارهء اين تفسير مىنويسد :
هامش
( 1 ) . النكت و العيون ، ج 1 ، ص 13 - 43
( 2 ) . بقره ، 238
( 3 ) . النكت و العيون ، ج 1 ، ص 307