جذوات و مواقيت ( فارسى ) — صفحة 20

جمال و بهاء « 1 » نورانيت « 2 » مكتسب . و « 3 » جوهر نفس را از حيثيت خلع بدن و رفض حواسّ « 4 » و استحكام ارتباط و اتّصال به آن عالم ، به منزلهء جرم ماه بايد نهاد ؛ و جوهر نفس « 5 » عارف مستكمل را به منزلهء حدقهء بصر . و كسوف را نسبت به جوهر نفس بايد كرد ؛ و بايد دانست كه انكساف « 6 » جوهر نفس عارف آن است كه به استشعار لذّت « 7 » استكمال ذات « 8 » ، و « 9 » ابتهاج به « 10 » بهجت عرفان ، و اتّصال به عالم ملكوت ، و مطالعهء انوار عالم عقل - كه همه داغ ليسيت امكانى بر جبين جوهر ذات ، و طوق هلاك ذاتى بر گردن كنه ماهيت « 11 » دارند - از بهجت حقّهء « 12 » اشراق « 13 » جمال نور « 14 » حقّ و « 15 » مشاهدهء « 16 » شعاع آفتاب حقيقى مطلق ، و سعادت دولت سرمدى فناى فى اللّه باز ماند . و بالجمله : عالم هويّت انسانى را فذلكهء كلّ عالم امكان ، « 17 » و « 18 » مجمل ساير عوالم اكوان ، و منتخب نظام كلّ داشته‌اند . و من سبيل آخر : انسان عارف كامل ، بالغ العلم ، سابغ العلم ، متألّه ، متقدّس ، تامّ البلوغ در تألّه و تقدّس كه در فطرت اولى به حسب جبلّت عقل هيولانى ، صاحب قوّت قدسيه بوده باشد ؛ و در فطرت ثانيه بالفعل نصاب اكمل از كمال ممكن عقل مستفاد تحصيل كرده باشد ، عالمى خواهد بود عقلى ، مضاهى نظام جملى عالم كلّ و نسخهء جامعهء عوالم وجود باسرها ، به حيثيتى كه با نسخهء اصلش مقابله توان كرد ؛ و مع ذلك اگر به خواصّ نبوّت و رسالت ، و مرتبهء خاتميت يا وصايت و وراثت « خاتم النبوّة » فايز شود « 19 » ، سلطان عالم ارضى على الاطلاق و