جذوات و مواقيت ( فارسى ) — صفحة 17

بدن مىتوان « 1 » گفت و نه خارج بدن ؛ و اين سلطنت و اشراف « 2 » ، و تابش و اشراق نيست او را الّا از جهت تجرّد « 3 » ذات و علّيت تدبيرى « 4 » ، متفطّن « 5 » / 24 / خواهد شد كه صانع جوهر ذات و جاعل هويّت وجود را كه فيّاض كنه ماهيت ، و خلّاق سنخ انّيت ، و در اعلى مراتب تجرّد و قدّوسيت است ، شدّت قرب ، و استيلاى قاهريت ، و اشراف « 6 » اشراق ، و سلطان احاطت نسبت به ذرّات وجود مخلوقات و مجعولات در چه « 7 » مرتبه و بر « 8 » چه « 9 » كيفيت و اندازه باشد ؛ تعالى اللّه سبحانه عن الكمّ و الكيف و الجهة و الحيث « 10 » ، و علوّا كبيرا . و هر آن كه معرفت « 11 » جوهر نفس را بر اين نصاب تحصيل كرده باشد مغزا و « 12 » ، مسلك « من عرف نفسه فقد عرف ربّه » / 25 / بر او مخفى نماند « 13 » . و ما - بتوفيق اللّه العزيز العليم - چه خوب گفته‌ايم در كتاب افق مبين « 14 » و در كتاب « 15 » تقديسات : « لا تبتعدنّ « 16 » ، فبارئك أقرب « 17 » إليك من نفسك إلى بدنك ، و من ذاتك إلى نفسك ، و من طباعك إلى ذاتك ، مرّات لا متناهية « 18 » و لا متضاهية . »