آن ، آن است كه گفت :
« اللَّهُ نُورُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ »
« 1 » و نوريّت او آن است كه از بهر ذات خود ظاهر است و ديگرى به دو ظاهر مىشود پس نور همهء نورهاست و نوريّت هر نيّر ، سايهء نور اوست ، پس به نور او روشن گشت آسمانها و زمينها ، آيتى ديگر :
« وَ أَشْرَقَتِ الْأَرْضُ بِنُورِ رَبِّها
« 2 »
»
. . . » . « 3 » « . . . فيجب ان ينتهى الانوار القائمة و العارضة و البرازخ و هيئاتها الى نور ليس وراءه نور و هو « نور الانوار » و النّور المحيط و النّور القيّوم و النّور المقدّس و النّور الاعظم الاعلى و هو النّور القهّار و هو الغنىّ المطلق ، اذ ليس وراءه شىء آخر . . . » . ( حكمة الاشراق ، ص 121 )
نور اقرب :
« . . . فنور الانوار لمّا لم يتصوّر ان يحصل به على وحدته كثرة و لا امكان لحصول ظلمة من غاسق أو هيئة و لا نورين فاوّل ما يحصل منه نور مجرّد واحد . . . و هو « النّور الاقرب » و النّور العظيم و ربّما سمّاه بعض الفهلويّة « بهمن » . . . » .
( حكمة الاشراق ، صص 126 - 128 )
نور سانح :
« النّور الحاصل فى النّور المجرّد من الانوار هو الّذى نخصّه باسم « النّور السّانح » و هو نور عارض و النّور العارض ينقسم الى ما يكون فى الاجسام و منه ما يكون فى الانوار المجرّدة » .
( حكمة الاشراق ، ص 138 ) در سلسلهء انوار قاهر مجرّد ، هر نورى ، هم از انوار بالاتر از خود ، و هم از نور الانوار اشعّه و انوارى دريافت مىكند و به ترتيب نزولى ، اين انوار دريافتى ، متضاعف مىشوند ، يعنى براى مثال ، « نور دوم » ، يك بار مستقيما از نور الانوار و يك بار از نور اقرب ، و يك بار ديگر نور نازل بر نور اقرب را مىگيرد ، و « نور سوم » هم ، چهار نور را دريافت
هامش
( 1 ) سورهء 24 ( النّور ) ، آيهء 35 ، ( نقل از حواشى متن ) .
( 2 ) سورهء 39 ( الزمر ) ، آيهء 69 ، ( نقل از حواشى متن ) .
( 3 ) الواح عمادى ، صص 182 - 183 .