لنفسه نور محض مجرّد » . ( همان ، ص 110 ) نور محض مجرّد ، نورش از خود و براى خود است و چيزى كه چنين باشد نه قابل اشاره است و نه در جسم جاى مىگيرد و نه داراى جهتى است ، زيرا اينها از ويژگىهاى اجرام‌اند و حرف ما بر سر موجودى است كه هيچ سنخيّتى با مادّه ندارد : « فان كان نور محض فلا يشار اليه و لا يحلّ جسما و لا يكون له جهة اصلا » . « 1 » و چنين چيزى براى خود ظاهر است يعنى زنده و درّاك است ، هم خود را ادراك مىكند و هم غير خود را : « و الحياة هى ان يكون الشّىء ظاهرا لنفسه ، و الحىّ هو الدّراك الفعّال . . . فالنّور المحض حىّ و كلّ حىّ فهو نور محض » . « . . . و هر چه زنده است به ذات خويش ، نور مجرّد است و هر نور مجرّدى زنده است » . « 2 »