« . . . ضابط ! فليكن انّ النّور هو الظّاهر فى حقيقة نفسه ، المظهر لغيره بذاته . . . و ليس انّ النّور يحصل ثمّ يلزمه الظّهور . . . بل هو ظاهر و ظهوره هو نوريّته . . . » . ( مجموعهء مصنّفات ، ص 2 ؛ حكمة الاشراق ، صص 113 - 114 ) اگر گفته شود « نور » يعنى چه ؟ مىتوان گفت ، يعنى « ظهور » يا « ظاهر » ، و اگر سؤال شود ظاهر و ظهور چيست ؟ « نور » است ؛ و اگر مىگويند : نور ، ظاهر است ، بدان معنى نيست كه نور چيزى است كه متّصف به صفت ظهور شده است و ظاهر گشته است ، مثل شخصى كه متّصف به صفت علم بشود و به دو عالم بگويند ، بلكه بدان معنى است كه نور همان ظاهر است و ظاهر هم همان نور ؛ و اصولا در مشرب و مسلك اشراق ، نور و ظاهر و حيات ، تعابير گوناگون يك حقيقت‌اند : « . . . و الحياة هى ان يكون الشّىء ظاهر ؛ لنفسه . . . فالنّور المحض ، حىّ و كلّ حىّ هو نور محض . . . » . « 1 » پس تعريف حقيقى ظاهر ، نور است .