شىء و كلّ متغيّر الأثر فيه ضعف . . . » . « 1 » پس ، « نبايد واجب الوجود چيزى نكند پس بكند كه اگر مرجح وجود چيزها اوست ، چون مرجّح دائم باشد ، ترجيح دائم بود . . . » . « 2 » و در جواب اشكالاتى كه بر اين نظريه وارد شده است و گفته‌اند : اين ، مستلزم همزمانى علّت و معلول و تساوى خالق و مخلوق است ، قبلا توضيح داده شده است ، لذا به كلام خود شيخ در اينجا اكتفا مىكنيم : « . . . و چون ممكن در همه اوقات ممكن است و هرگز به ذات خويش واجب نشود ، پس بايد مادام كه موجود باشد پيوسته به دوام علّت ، موجود و دائم باشد . . . و جملهء ممكنات را علّت وجود و ثبات ، هيچ چيز ديگر نيست ، الا واجب الوجود كه همه را وجود و دوام وجود - كه او را از خود است - بدوست ؛ و ممكن اگر نيز دائم الوجود باشد ، در نفس خويش استحقاق وجود ندارد ، و نااستحقاق وجود - كه او را از خود است - متقدّم است در عقل بر استحقاق وجود ، كه استحقاق وجود او از غير است . . . » . « 3 »