هارون الرشيد بر پا بود ؛ و بنى اميه حتى عبد الملك بن مروان با آن ملعنت ، و والى او در عراق حجاج بن يوسف با آن شقاوت ، اكتفاء به همان ظلم بزندگان آل محمد ( ص ) نموده و بقبور آنان كارى نداشتند ، و نخستين كسى كه تعرض به مردگان را ارتكاب نمود منصور دوانيقى ( عليه اللعنه ) بود ، و نواده شقى او هارون ملعون از بغض و كين خود بر آل محمد ( صلى اللّه عليهم اجمعين ) أحياء آنان را مانند حضرت امام موسى ( عليه السلام ) شهيد نمود ، و در سنه 193 كه سال آخر عمر نحسش بود آن بنا را خراب و درخت سدر را نيز قطع نمود و زمين مقدس را خويش زد ، و اين را تخريب اول شمردهاند .
دوم ، بعد از زمان هارون باز رفت و آمدى از زوار در آن مكان رخ داد و در اطراف قبر مطهر عماراتى ساخته شد كه ظاهرا آنها در أثر ميل مأمون بتشيع و علويين بوده و آن عمارت دويم بشمار ، و تا زمان متوكل باقى و برقرار بود ، و چون آن دشمن خدا و رسول بر سر كار آمد زوار را با نهايت عقوبت از زيارت منع و چهار بار در شعبان سنه 232 و سنه 236 و سنه 237 و سنه 247 كه سال آخر عمرش بود قبر مبارك را با اراضى اطراف آن با گاو شيار و شخم كرده و اثر آن را بالمره از بين برد ؛ و آن تخريب دويم است ، و دويمين اين چهار تخريب متوكل كه در سنه 236 بوده بهطورىكه در « تاريخ كربلا :
156 » فرموده بدست مردى ذريح نام واقع شد .
سوم ، در أواخر همان سال 247 كه منتصر ، پسر متوكل امر بقتل پدر ملعون خود نمود ، چون بعد از وى بخلافت نشست ، مجددا امر بساختمان مرقدين مطهرين نجف و كربلا نمود و گفت تا ميلى بلند براى راهنمائى زوار بر قبر حضرت سيد الشهداء ( عليه السلام ) نصب كردند ، و اين عمارت سيم محسوب شده و بر قبر مطهر باقى بود تا در ذىالحجه سنه 273 طاق روضه مقدسه ناگهان دفعة واحده خراب ، و بعضى از زوار كه براى زيارت مخصوصهء عرفه و عيد اضحى آنجا اجتماعى كرده بودند هلاك شدند و يكى از وجوه و أعيان شيعهء كوفه كه در آن وقت آنجا به زيارت آمده و سلامت ماند ؛ ابو عبد اللّه محمد بن عمران بن الحجاج بود كه پس از برگشتن بكوفه مجلسى تشكيل داده و مردم بتهنيت او براى سلامتى از اين بليه مىآمدند ، و آن خرابى سيم مىباشد .
در « تاريخ كربلا : 158 » فرمايد معلوم نيست كه اين خرابى همانا از قضاياى اتفاقيه و أمرى طبيعى بوده و هيچ دستى از سياست دولت وقت در آن وقت در آن مدخليت نداشته يا آنكه اين هم مستند بدسيسهء اعداء دين مبين و مبغضين خانوادهء طيبين و طاهرين
مكارم الآثار در احوال رجال دوره قاجار ( فارسى ) — صفحة 604
مساهمون: ميرزا محمد على ( معلم حبيب آبادى )
ص٦٠٤