نمىباشد ، انتهى . و شايد مقصود از اين كتاب همان « بحر المعارف » باشد ، و تخليطاتى كه نوشته وى داشته ، همانا مطالب تصوف و عرفانى است كه در آن ذكر كرده .
چهارم كتاب بزرگ ديگرى در لغت كه تمام نشده . و در « رياض العارفين » اين بيت را از او آورده :
ز كعبه عاقبت الأمر سوى دير شدم * هزار شكر كه من عاقبت بخير شدم
و از آنچه نوشتيم معلوم شد كه اساتيد درس و مرشدين طريقت او چند نفر بودهاند :
اول مرحوم آقا محمد باقر بهبهانى ( اعلى اللّه مقامه ) كه در ( جلد اول ، سال 1205 ، عنوان 111 ، ص 220 ) گذشت . دويم مرحوم سيد بحر العلوم ( عليهالرحمه ) كه در ( سال 1212 ، عنوان 175 ص 414 ) گذشت . سيم مرحوم نور عليشاه اصفهانى كه هم در ( سال 1212 عنوان 188 ص 443 ) گذشت . چهارم مرحوم آقا سيد على كربلائى ( رحمه اللّه ) كه در سال ( 1231 ) بيايد . پنجم مرحوم حسينعلى شاه اصفهانى كه در ( 1234 ) بيايد . و همانا 3 و 5 مرشدان طريقت ، و سه نفر ديگر اساتيد درس او بودهاند .
و هم چندين نفر از فيض ارشاد و تربيت او بهرهمند شده و بدرجات عاليه علم و عمل رسيدهاند ، كه باصطلاح مريدين او مىباشند :
اول مرحوم ملا عباسعلى بنابى تبريزى ( بناب بضم باء موحده در اول و هم بدين حرف در آخر و نون قبل از الف ، چنانكه در كتاب « فرهنگ آبادىهاى ايران : 70 » نوشته از ديهات سيرجان است ) .
و ملا عباسعلى مدتى در خدمت صاحب عنوان بوده و تربيتها ديده ، و پس از آن از حسينعلى شاه اجازت گرفته و به سفر عراقين و زيارت بيت اللّه الحرام شتافته ، و آخر در مراغهء آذربايجان وفات يافته و همانجا به خاك رفت ، و محمد شاه بقعهء او را مرمت نمود .
و استاد غفار نجار ( كه هيچ سواد ظاهرى نداشته و در مطالب عرفان مخصوصا شرح اشعار « گلشن راز » بياناتى خوش مىنموده ، و در « طرائق 3 : 105 » فرمايد من با او صحبت داشتهام ) از مريدان اين ملا عباسعلى بوده و در حدود سال هزار و سيصد و شش در طهران وفات نموده ، چنانكه هم در اين موضع از طرائق است .
دويم ملا محمد هدايتعلى كوه بنانى كه در ( 1238 ) بيايد . سيم مرحوم حاجى ميرزا آقاسى ( كه در جلد اول ، سال 1198 ، عنوان 40 ، ص 76 گذشت ) و آنجا باز