فرزندش سيد جعفر صاحب عنوان از شعراء و ادباء و دانشمندان بزرگ بوده ، و همانا در سهشنبه هفدهم ذى الحجة الحرام اين سال مطابق ( حمل - ثور ) ماه برجى متولد شده و با شعرا و ادباء عصر خود مراسلاتى داشته ، ليكن شعر كم مىگفته و بسيارى از آنها را كه گفته در دو مجموعه مشتمل بر قصيده و رباعى و تهنيت و مرثيت بدون ترتيب جمع نموده ، و سيد حسن بن سيد على بن سيد شكر مرقوم بسيارى از فوائد تاريخيه را از مجموعهء صاحب عنوان كه در كتابخانه سماوى در نجف بوده استخراج نموده ، و اينك اين اشعار از او اينجا نوشته شد :
أروم نهوضا للمعالى فلم أطق * حراكا و قد ضاقت على المصادر
فكنت كباز قد تساقط ريشه * له حسرات كلما طار طائر
و له أيضا :
أروم عن المعالى منتهاها * و لا أرضى بمرتبة دنية
فاما أن أنال بها الا أمانى * و اما أن تفاجئنى المنية
و او پس از مدت هشتاد و شش سال و شش ماه قمرى و شانزده روز عمر ، در چهار شنبه دويم ماه رجب الفرد سنه هزار و سيصد و سه ، مطابق 18 حمل ماه برجى وفات كرده و در نجف دفن شد ، و چهارده پسر برگذار كرد كه أسماء و أعقاب هريك از آنها در « جامع الأنساب 1 : 34 » بشرح نوشته شده .
* ( 240 - شهادت مرحوم ملا عبد الصمد همدانى ) * * ( قدس سره العزيز ) *
وى بهطورىكه « در طرائق 3 : 95 » فرموده ملقب بفخر الدّين و بنا بر آنچه در « هدية العارفين 1 : 575 » نوشته فرزند عبد اللّه ، و بموجب مسطورات « بستان السياحة : 643 » و غيره ؛ خود عارفى دلآگاه و سالكى و اصل بلكه فقيهى كامل بوده و در طريق تصوف به خدمت نور عليشاه سر سپرده و ارادت ورزيده .
در « روضات الجنات : 353 س 21 » وى را در عنوانى مخصوص تذكره نموده و فرمايد او از فضلاء اين أواخر و جامع أفانين شتى و ماهر در علوم بسيارى ، و مردى فقيه لغوى حكيم متكلم عارف نيكومشرب و طريقه و از شاگردان مروج بهبهانى بوده