و ازاينرو آن بزرگوار نهايت مواظبت را داشته كه هريك از شاگردان طاقت شنيدن كلمات قدسيه او را ندارند بمجلس درس نيايند ، چنان كه از قرار مرقومات ( ص 16 ) رساله يكى از آنها كه مرحوم حاجى ميرزا حسين سبزوارى بوده و بهفده و هيجدهسالگى بدان مجلس ارم مونس مىرفت ، حضرتش او را منع كرد و فرمود نخست بمجلس درس فرزندم تشريف ببريد و مقدمات فلسفه و كلام و منطق را بخوانيد و بعد از آن بمجلس درس بيائيد ، مرحوم حاجى ميرزا حسين چند روزى چنين كرد تا روزى حاجى در طى آمدن بمدرس گذارش به جائى افتاد كه مرحوم حاجى ميرزا حسين « شرح مطالع » را درس مىگفت ، مرحوم حاجى چند دقيقه ايستاد و از بيانات او ملتذ گرديد و بمدرسه خود آمد و از گوينده آن درس سؤال كرد ، تلامذه عرض كردند وى آقا سيد حسين نامى است كه بدرس شما مىآمد و او را نپذيرفتيد ، آن جناب بيكى از شاگردان فرمود كه سيد را بمجلس درس دعوت نمايد و چون آمد نهايت تقدير و تشويق از او به عمل آورد و فرمود : ( خوش آن چاهى كه آب از خود برآورد ) .
و در ( ص 37 ) كيفيت ملاقات ناصر الدّين شاه را كه در روز سهشنبه غره صفر سنه 1284 در سفر نخستين مشهد مقدس با او نموده ذكر كرده ، و نوشته : شاهزاده جناب كه يكى از شاگردان بود آنجا حضور داشته و حاجى يكيك از شاگردان را بشاه معرفى نموده تا بشاهزاده كه رسيد ، ناصر الدّين شاه گفت چه شده كه شاهزاده درويش شده ؟ ! حاجى فرمود : عجب اين است كه شاه هم درويش شده ! و در همين ملاقات است كه شاه از او خواهش نموده كه كتابى در اسرار عبادات تأليف نمايد و آن جناب كتاب « أسرار الحكم » ( كه آن را حكم الاسرار نيز مىگويند چنان كه خود فرموده : حكم الاسرار اسرار الحكم ) و نيز كتاب « اسرار العباده » را در فروع دين بدينمنظور تأليف فرموده .
انتهى ما فى الرسالة با ملاحظه ( ص 42 ) .
در « مطلع الشمس 3 : 194 تا 203 » شرحى از وضع منزل و خانه و حالات و عادات و اخلاق و آداب و تأليفات و احوال آن جناب نوشته ، و در « المآثر و الآثار : 146 » فرمايد : مردم از وى كرامات چند نقل مىكنند ، انتهى .
و در رساله آقاى اسرارى ( ص 20 ) فرمايد : از آن مرحوم كرامات بسيار و مكاشفات بيشمار در حيات و ممات صادر شده . آنگاه تا ( ص 27 ) شرحى از امكان صدور كرامات از اولياء و علت و سبب آن نوشته و در ( ص 28 تا ص 40 ) چندين كرامت از او نوشته
مكارم الآثار در احوال رجال دوره قاجار ( فارسى ) — صفحة 454
مساهمون: ميرزا محمد على ( معلم حبيب آبادى )
ص٤٥٤