از ايشان بچندان ظاهر شد كه بتفصيل نتوان بيان كرد و ولادت ايشان در سال دوصد و شصت هجرى بود و وفات ايشان در دهم جمادى الآخر سال « الف » سيصد و پنجاه و پنج روى داده و قبر ايشان در چشت است .
از خواجه ابو اسحاق شامى رحمة الله عليه :
كه آفتاب وقت بود و وفات ايشان در چهاردهم ماه ربيع الآخر سال سيصد و بيست و نه هجرى و قبر ايشان در عكه است كه از توابع شام است .
از شيخ علو دينورى رحمة الله عليه :
از اجل مشايخ و صاحب علوم ظاهرى و باطنى بودند و خوارق و كرامات عجيبه از ايشان سر زده چنانچه گويند از روزى كه تولد نمودند تمام عصر صائم الدّهر بودند و در ايام طفوليت شير نمىخورد « 80 » و وفات ايشان چهاردهم محرم در سال دوصد و نود و هشت « ب » هجرى بوده ، آنچه در تذكرة الاصفياء و بعضى شجرات مشايخ چشت نوشتهاند آنست كه شيخ علو دينورى و ممشاد دينورى ( رح ) يكى است و شيخ ممشاد دينورى مىنويسند امّا از نفحات الانس و بعضى كتب چنين مفهوم مىشود كه شيخ علو دينورى غير از ممشاد دينورى است و شيخ ممشاد دينورى را نيز اجازت از دو جانب است يكى از سيد الطّائفه و ديگر از خواجه هبيره بصرى ( رح ) - ارشاد الطالبين .
از خواجه هبيره بصرى رحمة الله عليه :
اصل ايشان از بصره ايست از اكابر وقت و صاحب خوارق اعلى و مقامات ارجمند بود و وفات ايشان در سال دوصد و هشتاد و هفت هجرى هژدهم ماه شوال است .
هامش
( الف ) جمادى مؤنث است لهذا صفتش مؤنث يعنى جمادى الاخرى خوانده و نوشته مىشود
( ب ) در نفحات الانس و رسالهء قشريه دوصد و نود و نه ( 299 ه ) نوشته است
( 80 ) محمد بن مبارك علوى المعروف به مير خورد رقمطراز است " شب شير بخوردى و چون صبح بدميدى تا شب شير در دهن مبارك بگرفتى :هو الّذى قد صام فى ايّامه * من مهده حتّى زمان رقاده( سير الاولياء ص 49 )