هم بكند ، آن را پيدا خواهد كرد ؛ و اگر راه وصول به مقاصد دنيويّه ، سعى انسان باشد ، آن هم بايد از راه خدا بيايد ، يعنى از راه توكّل بيايد كه بهترين طرق تحصيل عافيت ، توكّل است و به جدّ و جهد نيست ؛ پس براى انسان نخواهد ماند از فكر و غصه و سعى در امور دنيا الّا خسران و خزى .
بالخصوص ؛ در اخبار وارد شده است : هركس صبح كند و اكبر همّش دنيا باشد ، مبتلا مىشود .
بالجمله ؛ اگر در راه دوست از دنيا هم نگذشتهاى ، لامحالة در تحصيل دنيا ، راه راست برو ؛
خَسِرَ الدُّنْيا وَ الْآخِرَةَ
« 1 » گى را بر خود نپسند و بگو :
به جدّ و جهد چو كارى نمىرود از پيش * به كردگار رها كرده به مصالح خويش
در اخبار صريحه وارد است كه : هركس توكّل داشته باشد ، خداوند او را به اسباب واگذار نمىكند .
و در حديث قدسى وارد است و اين حديث را ثقة الاسلام [ كلينى ] در « كافى » از حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده :
أنّه قرأ في بعض الكتب أنّ اللّه تبارك و تعالى يقول : و عزّتي و جلالي و مجدي و ارتفاعي على عرشي لأقطّعنّ أمل كلّ مؤمّل غيري باليأس و لأكسونّه ثوب المذلّة عند النّاس و لأنحّينّه عن قربي أو لأبعّدنّه من وصلي ، أيؤمّل غيري في الشّدائد ؟ ! و الشّدائد بيدي و يرجو غيري و يقرع بالفكر باب غيري ؟ ! و بيدي مفاتيح الأبواب و هى مغلقة و بابي مفتوح لمن دعاني ،
هامش
( 1 ) - سورهء حج ( 22 ) ، آيهء 11 .