و جميل تعالى - جلّ جلاله - باشد . حالا كه اين سرمايه را به تو دادند قطعا به زودى اين را از دست تو خواهند گرفت ؛ پس تمام همّت خود را در اين مدّت مهلت ، طلب رضاى حضرت او - جلّ جلاله - بكن و اگر همّت مردان دارى از ماسوى چشم پوشيده ، پاى بر دنيا و آخرت زده ،
قُلِ اللَّهُ ثُمَّ ذَرْهُمْ فِي خَوْضِهِمْ يَلْعَبُونَ
« 1 »
[ « بگو : « خدا » ! سپس آنها را در گفتگوهاى لجاجتآميزشان رها كن تا بازى كنند . » ]
تمام فكر و هوش و حواست پيش او - جلّ جلاله - باشد و از درگاه او هم غير از فضل خودش ، هيچ تمنّا نكنى و عرض بكن : ما از تو نداريم به غير از تو تمنّا !
الحذر ! كه فكر دنيا بر قلبت مستولى نشود و غصهء معيشت دنيا ، تو را از مطلوب حقيقى دور نكند ؛ چرا كه اين خيلى خسران است و مضادّه با حقّ عبوديّت هم دارد ؛ چنانكه غلامان سادات دنيوى هم اگر فكر نان خود باشند فضولى است ، آقايان بدشان مىآيد و هكذا علاوهبر اينكه از اخلاق اراذل و سفله و دونهمّتان است كه انسان همّتش ، بطن و فرج و مال و جاه اين دنياى دروغ باشد ؛ حيف نيست كه انسان سرمايهء خود را كه مىتواند با آن كسب عالمى نمايد كه مقرّب درگاه حضرت ملك الملوك تعالى باشد ، آن را صرف به اين دنياى دنىّ ، فانى ، لاشىء بكند ، لا سيّما به ملاحظهء اينكه در كارهاى دنيويّه هم ، نصّ و تجربه - هردو - حكم مىكند كه با سعى و تلاش نيست ، هركس قسمتى دارد و آنچه تقديرش شده ، اگر از آن فرار
هامش
( 1 ) - سورهء انعام ( 6 ) ، آيهء 91 .