در آخر گشت پيدا نفس آدم * طفيل ذات او شد هر دو عالم
نه آخر علت غايى در آخر * همى گردد به ذات خويش ظاهر
ظلومى و جهولى ضد نورند * و ليكن مظهر عين ظهورند
چو پشت آينه باشد مكدّر * نمايد روى شخص از روى ديگر
شعاع آفتاب از چارم افلاك * نگردد منعكس جز بر سر خاك
تو بودى عكس معبود ملايك * از آن گشتى تو مسجود ملايك
بود از هر تنى پيش تو جانى * وز او در بسته با تو ريسمانى
از آن گشتند امرت را مسخّر * كه جان هر يكى در تست مضمر
تو مغز عالمى زان در ميانى * بدان خود را كه تو جان جهانى
ترا ربع شمالى گشت مسكن * كه دل در جانب چپ باشد از تن
جهان عقل و جان سرمايهء تست * زمين و آسمان پيرايه تست
ببين آن نيستى كو عين هستى است * بلندى را نگر كو ذات پستى است