يا احمد ! و عزّتى و جلالى مامن « 1 » عبد « 2 » ضمن لى باربع خصال « 3 » الّا دخلته الجنّه « 4 » .
قال : يا ربّ و كيف ذاك « 5 » ، ؟
قال : يطوى لسانه فلا يفتحه الا بما يعنيه . يحفظ قلبه من الوسواس . و يحفظ علمى « 6 » و نظرى اليه و يكون قرة عينه من الجوع « 7 » .
پس خطاب فرمود كه : يا احمد « 8 » ! به عزت و جلال من « 9 » كه هر بنده كه اين « 10 » چهار خصلت را نگاه دارد ، او را در مهمانسراى بهشت درآورم « 11 » : زبان را از زيان نطق نگه دارد ؛ و نگويد « 12 » سخن ، مگر به ضرورت .
و دل را از وسواس « 13 » نگاه دارد و پيوسته از علم و نظر حق به حال خود باخبر باشد . و روشنايى چشم خود و نور دل ، در گرسنگى طلبد . [ هر كه اين مكاتب را نگاه دارد ، ] « 14 » باطن او بهشت نقد وقت گردد .
و گفتهء مشايخ است « 15 » : خاموشى « 16 » از آداب حضرت است « 17 » . اما خاموشى را درجات و مراتب است « 18 » ؛ بعضى را خاموشى ظاهر و نطق باطن بود ؛ خاموشى از لغو و غيبت و خاموشى از سخنى بىضرورت « 19 » ، و خاموشى از سخن غير حق .
بعضى « 20 » را خاموشى باطن بود از عظمت و جلال الوهيت « 21 » و بعضى را سكوت از
هامش
( 1 ) . عبد مؤمن .
( 2 ) . ن : عبد مؤمن .
( 3 ) . ح ، اربع خصال .
( 4 ) . ح ، ادخلته الجنه .
( 5 ) . الف ، ح و ن : ندارد .
( 6 ) . ن : يحفظ عملى .
( 7 ) . الف ، ح و ن : ( من ) ندارد .
( 8 ) . اى احمد .
( 9 ) . ( به عزت و جلال من ) ندارد .
( 10 ) . ( اين ) ندارد .
( 11 ) . فرود آورم .
( 12 ) . سخن نگويد .
( 13 ) . وسواس ديو .
( 14 ) . عبارت مذكور در ( س ) نيست .
( 15 ) . مشايخ - قدس الله اسرارهم - است .
( 16 ) . كه خاموشى .
( 17 ) . حضرتست .
( 18 ) . مراتبست .
( 19 ) . سخن بىضرورت .
( 20 ) . و بعضى .
( 21 ) . س : هيبت .