رسته از بهرههاى جسمانى * محرم رازهاى سبحانى « 1 »
يا احمد ! و احذر « 2 » ان تكون مثل الصبى « 3 » اذا نظر الى « 4 » الاخضر و الاصفر ، احبّه . « 5 »
فاذا أعطى « 6 » شيئا من الحلو و الحامضى اغتربه « 7 » .
قال « 8 » : دلّنى على عمل اتقرب به اليك .
قال « 9 » : اجعل ليلك نهارا « 10 » و نهارك ليلا .
قال : يا رب « 11 » و كيف ذاك ؟
قال : اجعل نومك صلوة و طعامك الجوع .
پس خطاب فرمود « 12 » كه : « 13 » به حضر و ما حضر دنيا فريفته نشود « 14 » و صفراى زرد و سوداى سيم « 15 » مزاج او را به زيان نيارد .
هامش
( 1 ) . از اندكى كه خوردن و همان آشاميدنى كه ساختى . گفتند : امام مسلمانان ! چرا نمىخورى ؟ گفت : آرزو من است تا بخورم ؛ اما من اين تقدير كردهام كه از آنچه به كار برم ، بيست آيه از كلام رب العزه خوانده باشم و من نخواهم تا عمر عزيز خود را در نان خوردن ضايع گردانم .
( رباعى )آسان گذرد عمر تو دشوار * يكساعته عمر خويش را خوار مدارخواهى نشوى تو خوار در حضرت دوست * مرغت را حريص و پرخوار مدارتا چند نهى بر دل و جان انده و درد * از بهر يكى سيم سياه و زر زردزان پيش كه گردد نفس گرم تو سرد * با دوست بخور كه دشمنت خواهد خورد( 2 ) . الف ، ب ، ح و ن : فاحذر - احذر .
( 3 ) . ح : يكون مثلك مثل الصبى .
( 4 ) . ح : ( الى ) ندارد .
( 5 ) . ح : ( احبه ) ندارد .
( 6 ) . الف و ح : و اذا اعطى .
( 7 ) . الف : اعزّبه .
( 8 ) . قال يا رب .
( 9 ) . قال الله تعالى .
( 10 ) . ح : و اجعل نهارك ليلا و ليك نهارا .
( 11 ) . الف و ح : فقال يا رب .
( 12 ) . فرمود ملك تعالى .
( 13 ) . اى احمد ! چون طفل بىعاقبت مباش .
( 14 ) . شود .
( 15 ) . صفراى اصفر زر و سوداى بيضاى سيم .