حكايت « 1 »
اى دل سگ نفس را بمان خوار و بكش « 2 » * هر دم به هزار مرگ مىدار و بكش
گر « 3 » حجرهء عافيت نه خوش خواهد بود * ناى گلويش به پاى بفشار و بكش « 4 »
حق سبحانه و تعالى به عيسى پاك ( ع ) وحى فرمود « 5 » كه : من در دل « 6 » بندگان خود نظر كنم ؛ هر دلى را كه از محبت دنيا و جاه « 7 » و طمع آخرت خالى يابم « 8 » ، آن دل را از دوستى خود پر كنم . اما دوستى نفس كه قرينش ديو بود ، با دوستى و محبت حق تعالى « 9 » در يك دل هرگز جمع نگردد . و ابو يزيد - قدس الله روحه « 10 » - گفت : الهى اين اطلبك ؟
خطاب رسيد : دع نفسك و انا معك .
گفت : الهى ! ترا كجا جويم ؟
گفت : « 11 » من با توام ؛ و ليكن تو به تو « 12 » مشغولى . پايى « 13 » بر خودنه و از خود براى تابه من رسى .
بيت
با دو قبله اندرين ره راست نتوان آمدن * يا رضاى دوست بايد يا هواى خويشتن
يا احمد ! بغض الدنيا و اهلها . واحبّ « 14 » الآخرة و اهلها .
قال : يا رب ! من اهل الدنيا « 15 » و اهل الاخرة ؟
قال : اهل الدنيا من كثر اكله و نومه و ضحكه « 16 » و غضبه « 17 » .
هامش
( 1 ) . رباعى .
( 2 ) . مكش .
( 3 ) . س : او .
( 4 ) . مكش .
( 5 ) . وحى كرد .
( 6 ) . دل تنگ .
( 7 ) . ( جاه ) ندارد .
( 8 ) . ببينم .
( 9 ) . با دوستى حق سبحانه و تعالى .
( 10 ) . با يزيد قدس الله سره .
( 11 ) . فرمود .
( 12 ) . تو به خود .
( 13 ) . پاى .
( 14 ) . ن : واحبب .
( 15 ) . الف ، ب ، ح و ن : و من اهل الدنيا .
( 16 ) . ضحكه و نومه .
( 17 ) . الف ، ب ، ح و ن : اكله و ضحكه و نومه و غضبه .