حكم تجلى وجه خاص به كل - اين محدود در راههاى تنزلات الهى و واردات ربانى و تلقيات و دريافتهاى گوناگون و القاآت پراكندهاى است كه بيرون از اين قاعده نمىباشد .
995 / 4 بدان كه صورت دعاى مشروع ؛ دليل احديت توجه به معنى مذكور مىباشد .
حضرت شيخ قدس سره در شرح حديث گويد : يد واحده ( يعنى بلند كردن يك دست ) در دعا اشاره است از ظاهر دعا كننده و ديگرى ( دو دست ) عبارت است از باطن او و زبان ، تعبير از تمام او است ، و دست ماليدن بر صورت آگاهى دادن است بر بازگشت به حقيقت جامع بين روح و بدن ، و آن كنايه از عين ثابت او است در علم حق تعالى در ازل ، براى اينكه وجه هر چيزى حقيقت آن چيز است و اين وجه مظهر آن حقيقت ، و با اين مطلب معنى :
كُلُّ شَيْءٍ هالِكٌ إِلَّا وَجْهَهُ
، يعنى : هر چيزى جز وجه او هلاك شدنى است ( 88 - قصص ) دانسته مىشود ، و راز ديگرى هست كه افشاء و آشكار كردن آن غير ممكن است . پايان سخن حضرت شيخ قدّس سرّه .
فصل ششم از فصول باب در بيان توجه حبّى
996 / 4 كه اولين پيوند بين نسبت « ربيّت » از حقيقت الحقايق - آنگونه كه پيش از اين در معنى : « احببت ان اعرف » گذشت - و بين قوابل كونى مىباشد و باعث بر ظهور مذكور است ؛ تعلق به كمال جلا و استجلا دارد كه به واسطهء انسان كامل - پس از ظهور اجزاى وجودى او كه ظهور كل موقوف بر آن است - حاصل شده است ، پس از جانب حق تعالى طلب ظهور ذات و كمالات اسمائى از جهت فعل و اثربخشى است ، و از جانب كون طلب ظهور احكام و احوال از جهت اثرپذيرى و قبول است ، و در هنگام نقل سخن صاحب كتاب نفحات - با خواست خدا - ثابت خواهد شد ، و براى بيان آنچه از اسرار اين باب در مقام تحقيق بيان الهى كه :
وَ هُوَ الْغَفُورُ الْوَدُودُ
، يعنى : او آمرزگار و بسيار مهربان است ( 14 - بروج ) كه متعرض آن نشده مقدماتى چند است :