ومحتملا در دوران مرض الموت نوشته است در - « خلاصة المناقب » از اين وصيت ذكرى نكرده وفقط وصاياي ديگر سيد را بيان نموده است .
26 - درويشيه
نسخ خطى : 346 ( أدبيات ، مجموعهء اهدائى أستاذ حكمت ) ميكروفيلم شمارهء 7870 ( أصل در كتابخانهء رضا رامپور هند ) در كتابخانهء مركزى بنام « مشقيهء درويشيه » 4250 ( ملى ملك ) ونيز : موزهء بريتانيا ( ر ك ج 2 ، ص 836 ريو ) شماره 144 تا 146 مشهد ( ر ك فهرست ج 2 ) 2359 ، 2360 ( تاشكند ، ج 3 ) ، 1899 ( تاجيكستان ) ونسخهاى در كتابخانهء خديويهء مصر - قاهره . عكسي :
672 ، 1666 ، 5960 ( كتابخانهء مركزى ) .
اين رساله در مجموعهء رسائل دراويش بوسيلة خانقاه ذهبيهء احمدى شيراز در سال 1338 ش چاپ ومنتشر گرديده است « 1 » واينجانب نسخهاى از آن مجموعه را در دست دارم .
سيد اين رساله را دربارهء مسلك درويشى وأحوال درويشان نوشته وفضل فقر وفقراء واهميت تزكيهء نفس را كه به اصطلاح صوفيه جهاد أكبر است مطرح ساخته است - مولف بر اعمال رياكاران ومنافقان ايراد سخت ميگيرد وميفرمايد كه اينچنين اعمال بهيچ نميارزد فقط خلوص وتقوى وصداقت عبادات است كه در حضور خداوندى مورد قبول وداراى منزلت ميباشد - آغاز رساله چنين است : الحمد للّه حق حمده والصلاة على خير خلقه . اما بعد قال اللّه تعالى :
يا أَيُّهَا النَّاسُ قَدْ جاءَتْكُمْ مَوْعِظَةٌ مِنْ رَبِّكُمْ وَشِفاءٌ لِما فِي الصُّدُورِ
« 2 » وقال جل جلاله :
وَنُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْآنِ ما هُوَ شِفاءٌ وَرَحْمَةٌ لِلْمُؤْمِنِينَ »
« 3 »
ميفرمايد كه اشقياى أزلي . از صحبت بزرگان تأثير نميپذيرند چنانكه أبو لهب وأبو جهل وعبد اللّه بن أبي ( منافق ) از صحبت حضرت رسول ( ص ) كه مزكى اخلاق ومصفى امراض قلوب بود استفادهئى نكردند . پس درويش حقيقي
هامش
( 1 ) - نسخهء چاپى كمياب شده ويك جلد از آن در خانقاه ذهبيهء احمدى تهران نيز موجود است .
( 2 ) - آيهء 57 ، سورهء يونس .
( 3 ) - آيهء 82 ، الاسراء .