يكى ديگر از مناطقى كه مسيحيت در آنجا نفوذ داشت ، شهر « حيره » ، در شرق عربستان بود . اين آيين از طريق اسيران رومى در اين منطقه نفوذ كرده بود ، دولت ايران از زمان هرمز اول مستعمراتى به‌وجود آورده بود كه سكنهء آنها را اسيران رومى تشكيل مىدادند و تعدادى از اين اسيران در حيره سكونت داشتند . به عقيدهء برخى ، سرچشمهء نفوذ مسيحيت در حيره ، همين اسيران بودند . درهرحال مبلغان مسيحى در حيره وجود داشته و در نشر اين آيين مىكوشيدند . در بازارهاى عرب به تبليغ و وعظ مىپرداختند و از قيامت و بهشت و دوزخ سخن مىگفتند . در اثر كوششهاى آنان ، گروهى به اين آيين گرويدند و حتى هند - همسر نعمان پنجم - مسيحيت را پذيرفت و ديرى ساخت كه به نام « ديرهند » معروف شد و تا زمان طبرى باقى بوده است . حنظلهء طائى ، قس‌ّبن ساعده و اميةبن صلت ( كه قبلًا از آنها ياد كرديم ) از مردمان حيره بودند . « 2 » نعمان بن منذر - پادشاه حيره - نيز به تشويق عدىبن زيد ، كيش مسيحيت را پذيرفت . « 3 » در قرآن مجيد آيات متعددى در مورد مسيحيان و افكار و عقايد آنان و بيان موارد ضعف و اشتباه در عقايد و اعمالشان ( به ويژه پندارشان درمورد الوهيت مسيح ) وجود دارد « 4 » و اين ، مهم‌ترين گواه بر وجود اين آيين در زمان نزول قرآن در جزيرةالعرب ، است . جريان مباهلهء پيامبر اسلام نيز ( كه در تاريخ اسلام معروف است ) با كشيشان نجران بوده است . « 5 » البته چنان‌كه اشاره شد ، مسيحيت در اثر مرور زمان ، فروغ معنويت و اصالت خود را از