تاريخ اسلام ( از جاهليت تا رحلت پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله وسلم ) — صفحة 64

چنين گروگانى از طرف كسرى را مايهء افتخار بزرگى براى خود به‌شمار مىآوردند ! « 1 » از طرف ديگر چون قبيله « بنىشيبان » با همكارى « عجلىها » و « يشكرىها » در جنگ « ذىقار » بر خسرو پرويز پيروز شدند . « 2 » اين پيروزى را بىاندازه مايهء مباهات و سربلندى خود مىدانستند و با اينكه پيروز شده بودند ، باز با ناباورى به آن مىنگريستند و هر وقت به فكر آن مىافتادند ، متوحش مىشدند و جرأت نداشتند اين پيروزى را پيروزى « عرب » بر « عجم » معرفى كنند ؛ بلكه آن را يك حادثهء اتفاقى ( و نه از افتخارات عرب ، ) و از مفاخر سه قبيلهء درگير در جنگ به‌شمار مىآوردند . خودستايى آنان به خاطر اين پيروزى به‌جايى رسيد كه ابوتمام شاعر « 3 » در برابر قبيلهء بنىتميم كه روزى به پذيرش كمان حاجب نزد كسرى افتخار مىكردند ، در مدح ابودُلَف عجلى « 4 » چنين سرود : اگر روزى تميم به كمان خود افتخار كند ، و آن را از موجبات شرف و سربلندى خود بشمارد ، شمشيرهاى شما در جنگ ذىقار تختهاى حكومت كسانى را كه كمان حاجب را به گروگان گرفته بودند ، واژگون ساخت . « 5 »