مورّخان در مورد احساس حقارت عرب ، مىنويسند : سالى قبيلهء بنىتميم گرفتار قحطى شدند و كسرى به‌آنان اجازه نمىداد از منطقهء سرسبز و حاصلخيز عراق استفاده كنند تا آنكه يكى از بزرگان آنان به نام حاجب‌بن زرارة به‌نمايندگى از طرف آن قبيله به‌دربار كسرى رفت و در اين مورد اجازه خواست . كسرى گفت : « شما مردم عرب خيانت‌كاريد ، اگر دراين زمينه به شما اجازه بدهم بلوا و اغتشاش ايجاد كرده مردم را برضد من تحريك خواهيد كرد و مرا آزرده خواهيد ساخت . » حاجب گفت : « من تضمين مىكنم كه چنين چيزى پيش نيايد . » كسرى پرسيد : « چه تضمينى دارى ؟ » وى گفت : « كمان خود را نزد شما گرو مىگذارم . » كسرى پذيرفت و حاجب كمان خود را ( كه مظهر شجاعت و سلحشورى و جوانمردى وى محسوب مىشد ) نزد كسرى گرو گذاشت و بدين ترتيب موافقت كسرى را جلب كرد . پس از مرگ حاجب پسرش عطارد كمان پدر را از كسرى باز گرفت . « 2 » پس از اين جريان مدتها قبيله بنىتميم پذيرش