ميان عرب ، آتش‌بس ( صلح مقدس ) برقرار مىشد و اين ، فرصتى بود تا عرب آرامشى داشته باشد و در پناه آن بتواند به تجارت و خريد و فروش و زيارت كعبه بپردازد . « 1 » اگر جنگى در اين ماهها رخ مىداد ، آن را « حرب‌الفجّار » ( / جنگ ناروا و گناه‌آلود ) مىناميدند . « 2 »

يكى از بارزترين مظاهر جهل و خرافات عرب جاهلى ، ديدگاه آنان دربارهء زن بود . زن در جامعهء آن روز از ارزش انسانى و حقوق اجتماعى و استقلال در زندگى محروم بود و بر اثر گمراهى و توحش آن اجتماع ، وجود زن و دختر مايهء ننگ و سرافكندگى بود . « 3 » آنها دختران را لايق ارث‌برى نمىدانستند و معتقد بودند تنها كسانى كه شمشير مىزنند و از قبيله دفاع مىكنند ( پسران ) ارث مىبرند ، « 4 » بر اساس روايتى اعراب زنان را همچون كالايى مىشمردند كه ( اگر از خود پسرى نداشت ) پس از مرگ شوهر ، در شمار ديگر اموال و ثروت شوهر ، به پسر شوهر از زنهاى ديگر منتقل مىشد . « 5 » شواهدى تأييد مىكند كه پس از مرگ شوهر ، پسر بزرگش اگر تمايل به تصاحب زن او يعنى نامادرى خويش داشت ، پارچه‌اى بر سرش مىافكند و به اين ترتيب نامادريش به عنوان سهم‌الأرث به او تعلق مىگرفت ، سپس اگر مىخواست ، بىهيچ مهرى ، تنها از طريق ارث با