عرب باديه خارج از محدودهء قبيله ، نسبت به مردم ديگر ، علاقه و احساسات دوستانه نداشت و اين‌گونه عواطف از حدود خانواده و قبيله كه اعضاى آن با يكديگر خويشاوندى داشتند ، تجاوز نمىكرد . شعاع فكر و درك و فهم عرب ، در دايرهء تنگ قبيله محدود مىشد . عرب بدوى چونان ناسيوناليست هاى افراطى و نژادپرستان امروز ، همه چيز را براى خود مىخواست و احساسات و علاقهء وى در مرحلهء نخست متوجه منافع خود و خويشانش بود . چنان‌كه يكى از آنان در عصر اسلام ، تحت تأثير فرهنگ جاهلى ، هنگام دعا گفت : « خدايا مرا بيامرز ، محمد را نيز بيامرز ، و جز ما ، ديگرى را نيامرز ! » « 2 » محروميتى كه حاصل زندگى در صحرا بود ، آنان را به غارتگرى وا مىداشت ؛ زيرا سرزمينهاى آنان ، از نعمت ديگر ملتها محروم بود و آنان اين كمبود و محروميت طبيعى را به وسيله چپاول و غارت جبران مىكردند و راهزنى و غارت كاروانها را نه تنها امرى ناروا نمىشمردند ، بلكه ( همچون امروز كه فتح يك شهر يا تصرف يك ايالت را افتخار مىدانند )