تاريخ اسلام ( از جاهليت تا رحلت پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله وسلم ) — صفحة 277

بود ، پيامبر از آب دهان خود به چشم او ماليد ، چشم على عليه السلام فوراً خوب شد و حضرت پرچم را به او داد و خداوند قلعه را به دست او فتح كرد . 3 . هنگامى كه [ قرار شد پيامبر اسلام با پيشوايان مسيحى نجران مباهله كند ] آيهء : « فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْنائَنا وَ أَبْنائَكُمْ » « 1 » نازل شد ، پيامبر صلى الله عليه و آله ، على ، فاطمه ، حسن و حسين را فرا خواند و گفت : « خدايا خاندان من اينهايند . » « 2 » على عليه السلام از آن نبرد سرنوشت‌ساز چنين ياد مىكند : ما با كوهى از مردان و اسباب جنگى و سلاحها روبرو شديم ، قلعه‌هاى آنها تسخيرناپذير و تعدادشان بسيار فزون بود ، دلاوران آنها هر روز از دژها بيرون آمده مبارز مىطلبيدند و از سپاه ما هر كس پا به ميدان مىگذاشت ، كشته مىشد . هنگامى كه تنور جنگ داغ شد و دشمن باز مبارز طلبيد و سپاهيان ما دست‌خوش ترس و وحشت شده ، عاجزانه به يكديگر نگاه مىكردند و همه از من مىخواستند پاى در پيش بگذارم ، پيامبر از من خواست برخيزم و به سوى دژ حمله كنم ، من پيش تاختم و با هر يك از قهرمانان آنان روبرو شدم ، او را به هلاكت رساندم و هر سلحشورى مقاومت كرد او را نقش زمين ساختم و به عقب‌نشينى وادارشان كردم ، آن‌گاه همچون شيرى كه شكار خود را تعقيب كند ، آنان را تعقيب كردم تا آنكه به درون قلعه پناهنده شده ، دروازه را بستند ، من در دژ را از جا كنده به تنهايى وارد شدم . . . . و در اين راه هيچ كمكى جز خداوند نداشتم . . . » . « 3 »