تاريخ اسلام ( از جاهليت تا رحلت پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله وسلم ) — صفحة 248

شد « 1 » و ناگهان آنجا را ترك كرده به مدينه باز گشت و به آنان اخطار كرد كه مدينه را ترك كنند و اجازه داد كه اموالشان را با خود ببرند . آنان مرعوب شده ، قصد كوچ كردند ؛ اما عبدالله‌بن‌ابىّ آنان را به مقاومت دعوت كرد و وعده داد كه در صورت بروز جنگ ، با مردان مسلّح به يارى آنان مىشتابد و اگر آنان را از مدينه اخراج كنند او نيز از مدينه بيرون مىرود . « 2 » برخى از گزارشهاى تاريخى حاكى است كه پيش از اين حادثه ، قريش آنان را به توطئه و جنگ با مسلمانان تحريك مىكردند . « 3 » و اين تحريكها در اين حادثه بىتأثير نبود . بنىنضير فريب وعده‌هاى دروغين عبدالله را خورده و از رفتن سرباز زدند . به دستور پيامبر ، ارتش اسلام پانزده روز قلعهء آنها را محاصره كرد . در اين مدت خبرى از نيروى امدادى نشد ! . آنان ناگزير با موافقت پيامبر اسلام ، سلاحهاى خود را واگذاشته ، اموال و اثاث زندگى را بار شترها كردند و گروهى به اذرعات شام و عده‌اى ديگر و از آن جمله رئيس آنها - حُيّىبن‌أخطب - به خيبر رفتند و خيبريان آنان را به گرمى پذيرفتند و از وى اظهار اطاعت كردند . « 4 » چون بنىنضير عملًا بدون جنگ تسليم شدند ، اموال آنان به صورت « خالصه » « 5 » در اختيار پيامبر اسلام قرار گرفت . حضرت بر اساس پيمان برادرى ميان مهاجران و انصار با موافقت انصار ، آن را درميان مهاجران تقسيم كرد . « 6 »