تاريخ اسلام ( از جاهليت تا رحلت پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله وسلم ) — صفحة 133

1 . روايت‌كننده اين گزارش ، عايشه است و او در سال چهارم يا پنجم بعثت متولد شده است . « 1 » پس او در زمان حادثه نبوده است تا شاهد عينى باشد ، و چون نام راوى اصلى را كه احتمالًا از او شنيده ذكر نمىكند ، نقل او فاقد سند و به اصطلاح « مُرْسَل » است و روايت مرسل فاقد اعتبار است . 2 . براساس اين روايت ، فرشتهء وحى چندين‌بار به محمد صلى الله عليه و آله تكليف خواندن كرده و او اظهار ناتوانى نموده است ! درحالىكه اگر مقصود اين بوده كه حضرت كلام خدا را از روى لوحى و نوشته‌اى بخواند ، چنين چيزى معقول نيست ؛ زيرا خدا و فرشتهء او مىدانستند او امّى است و قدرت خواندن ندارد . و اگر مقصود خواندن آيات به دنبال فرشتهء وحى بوده باشد ، اين عمل امر دشوارى نبوده است تا محمد صلى الله عليه و آله ( كه به هوش و خردمندى معروف بود ، ) در سنين كمال عقلى و فكرى از آن عاجز باشد ! 3 . فشارهاى مكرر پيامبر اسلام توسط فرشتهء وحى ، چه مفهومى مىتواند داشته باشد ؟ ! درحالىكه مىدانيم يادگيرى ، يك امر ذهنى است و فشار جسمى تأثيرى در آن ندارد . اگر تصور كنيم كه اين كار براى آن بوده كه حضرت ، به قدرت خداوند ، به صورت ناگهانى قدرت خواندن بيابد ، تنها ارادهء خدا در ايجاد آن كافى بوده است و نيازى به اين مقدّمات نداشته است . و اگر فشار ياد شده را مربوط به ارتباط حضرت محمد با مبدأ جهان هستى و عالم غيب بدانيم ( چون پيامبر اسلام با تمام عظمتش ، در هر حال جنبهء مادى و خاكى نيز داشته و ارتباط انسان خاكى با مبدأ هستى مستلزم چنين فشارى است ! ) ، باز هم فاقد توجيه خواهد بود ؛ زيرا چنان‌كه خداوند به صراحت در قرآن بيان نموده ، ارتباط پيامبران با عالم غيب از يكى از اين سه راه بوده است : 1 . ارتباط مستقيم و دريافت پيام الهى بدون هيچ واسطه‌اى ! ؛ 2 . از طريق شنيدن صدا ، بدون مشاهدهء صاحب صدا ؛ 3 . توسط فرشتهء وحى . « 2 »