بنده است ، به اقدام معاصى و ارتكاب مناهى گامزن باديه عصيان و نافرمانى او مىگردد .
جدّ تو آدم بهشتش جاى بود * قدسيان كردند بهر او سجود
يك گنه كرد و بگفتندش تمام * مذنب مذنب برو بيرون خرام
تو طمع دارى كه با چندين گناه * داخل جنّت شوى اى رو سياه
« الهى و قرعت باب رحمتك بيد رجائى و علّقت به اطراف حبالك انامل ولائى و هربت اليك لاجئا من فرط أ هوائى « 1 » » .
يعنى : خداوندا كوبيدم در خانهء رحمت تو را و مغفرت و بخشايش تو را به دست اميدوارى خود ، و خداوندا تو كريمى و اكرم الاكرمينى و عادت كريم اين است كه هيچ سائلى را از درگاه خود محروم نكند ، زيرا كه قاعده است كه « من دقّ باب الكريم للفتح انفتح » « 2 » و انامل به نصب لام است هر گاه « علّقت » به تضعيف قرائت شود ، و به رفع است هرگاه علقت به تخفيف لام قرائت شود و حينئذ انامل فاعل است ، و به هر دو وجه قرائت شده ، يعنى : و گريختم خداوندا از هر چه رضاى تو در آن بود به سوى تو در حالتى كه پناه آورندهام به تو از بسيارى هواهاى نفس خود و التجا كنندهام به جناب اقدس تو از زيادتى و غلبهء خواهشها و آرزوهايى كه در من است .
غير از تو ملاذ و ملجأم نيست * هم بر تو گريزم ار گريزم
و في الدّعاء : « اللّهمّ لا ملجأ و لا منجا منك الاّ إليك » و قال اللّه تعالى
فَفِرُّوا الَى اللّه انّى لَكُمْ مِنْهُ نذيرٌ مُبينٌ
« 3 » .
و محكم ساختم و در آويختم به طرفهاى ريسمان عنايت و حمايت تو ، سر
هامش
( 1 ) حاشيهء ى : بنا بر نسخه ، فقرهء سيّم قبل از فقرهء دوم نوشته شد .
( 2 ) ى : باب الكريم انفتح .
( 3 ) الذاريات : 50 .