[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 13 ]
وَ إِذا قِيلَ لَهُمْ آمِنُوا كَما آمَنَ النَّاسُ قالُوا أَ نُؤْمِنُ كَما آمَنَ السُّفَهاءُ أَلا إِنَّهُمْ هُمُ السُّفَهاءُ وَ لكِنْ لا يَعْلَمُونَ ( 13 )
( و هنگامى كه به آنان گفته شود كه ايمان بياوريد چنانچه مردم ايمان آوردند ميگويند آيا ايمان بياوريم چنانچه سفيهان و بيخردان ايمان آوردند ، آگاه باشيد كه آنان خود بيخردند ولى نميدانند ) و كلام در تفسير اين آيه در ضمن چند مطلب است
« مطلب اول »
چنانچه گذشت اين كلام از باب امر بمعروف و دعوت به راه سعادت و طريقه مثلى و ارشاد بخير و صلاح در دين و دلالت بصراط مستقيم است چنانچه آيه قبل ، از باب نهى از منكر و ردع از فساد بود ، و قائل به اين قول يا ذات مقدس حق يا پيغمبر اكرم يا خواصّ از مؤمنين ميباشند .
و اين از بزرگترين وظايف انبياء بلكه غرض از بعثت آنها و مقصود از نازل كردن كتابها و قرار دادن تكليف است و بلكه ايمان كه به آن دعوت ميكنند علّت غايى خلقت بشر است چنانچه ميفرمايد
وَ ما خَلَقْتُ الْجِنَّ وَ الْإِنْسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ
« 1 » و خلقت بشر نيز علّت غايى خلقت ساير موجودات است چنانچه ميفرمايد
وَ سَخَّرَ لَكُمْ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ جَمِيعاً مِنْهُ
« 2 » و غير اينها از آيات ديگر كه در بحث معاد متذكر شدهايم « 3 »
هامش
( 1 ) . سوره ذاريات آيه 56
( 2 ) . سوره مؤمن آيه 66
( 3 ) . كلم الطيب جلد 3