با احتياط است و همين طور كه قبايح عقليّه بر دو قسم است محسّنات عقليّه و شرعيّه نيز بر دو قسم مىباشد :
يك قسم آنهايى كه حسن ذاتى دارند مانند اطاعت خدا ، احسان بخلق ، عقائد حقه و بسيارى از اخلاق حميده و قسم ديگر آنهايى كه حسن اقتضايى دارند و بسا مفاسدى بر آن مترتب مىشود كه حسن آن را زائل مىكند مانند صدق در مقام غيبت يا نمّامى يا اشاعه فحشاء يا اضرار به مسلمان از جهت نفس يا عرض يا مال يا ايجاد فتنه و فساد كه در اين گونه موارد بسا صدق حرام و قبيح مىشود
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيات 11 تا 12 ]
وَ إِذا قِيلَ لَهُمْ لا تُفْسِدُوا فِي الْأَرْضِ قالُوا إِنَّما نَحْنُ مُصْلِحُونَ ( 11 ) أَلا إِنَّهُمْ هُمُ الْمُفْسِدُونَ وَ لكِنْ لا يَشْعُرُونَ ( 12 )
( و هر گاه به آنها گفته شود كه در روى زمين فساد و تباهى نكنيد ، گويند همانا ما مصلحانيم ، آگاه باشيد كه ايشان خود مفسدانند ، ولى درك نميكنند ) در تفسير اين آيه نيز در چند مورد بحث ميكنيم :
« مورد اول » « در امر بمعروف و نهى از منكر » :
اين آيه و آيه بعد از آن از باب امر بمعروف و نهى از منكر است و اين دو امر از واجبات مهمّه شريعت مطهّره اسلام و از وظايف بزرگ انبياء و اوصياء است و بقاء دين و صلاح دنيا و آخرت و اجتماع مسلمين منوط و مربوط به آن مىباشد ، و آيات شريفه قرآن و اخبار وارده از رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم و ائمه هدى بر اين قائم است