يأكل الحسنات كما يأكل النار الحطب » « 1 »
( حسد كارهاى خوب را مىخورد و از ميان ميبرد چنانچه آتش هيزم را مىخورد ) و حسود معترض بقضاء الهى است و بقسمت او راضى نيست و هميشه محزون و متألّم است و حسد او علاوه بر اينكه ضررى بمحسود نميرساند موجب ازدياد حسنات محسود هم مىشود .
اما سخريه و استهزاء : در قرآن مجيد ميفرمايد
لا يَسْخَرْ قَوْمٌ مِنْ قَوْمٍ عَسى أَنْ يَكُونُوا خَيْراً مِنْهُمْ
« 2 » ( گروهى گروه ديگر را مسخره نكنند چه شايد آنان بهتر از ايشان باشند ) و رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم فرمود
« انّ المستهزئين بين الناس يفتح لاحدهم باب من الجنّة فقال هلمّ هلم فيجيء بكربه و غمه فاذا اتى اغلق دونه و هكذا باب آخر و لا يزال كذلك حتى يفتح له الباب فيقال له هلم هلم فما يأتيه » « 3 »
( بدرستى كه استهزاء كنندهگان در ميان مردم فرداى قيامت درى از بهشت به روى هر يك از ايشان بازميگردد پس گفته مىشود كه بيا بيا ، پس با غم و اندوه ميآيد وقتى بدر ميرسد به روى او بسته مىشود و همچنين در ديگرى باز مىشود وقتى به آن ميرسد بسته مىشود و همواره چنين است تا وقتى كه درى باز شود و به او گفته شود بيا بيا و او ديگر نميآيد اما مزاح : اگر موجب كذب و ايذاء و غيبت و ساير معاصى نشود حرام نيست و از فضول كلام است بلكه مقدار كمى كه موجب انبساط و طيب خاطر باشد ممدوح است چنانچه از پيغمبر اكرم صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم و أمير المؤمنين عليه السّلام از اين قبيل مزاحها نقل شده و اگر موجب امر حرامى بشود حرام است بلكه بذر عداوت و تخم دشمنى است از رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم روايت شده كه فرمود
« انّ الرجل يتكلّم بكلمة فيضحك بها جلسائه يهوى بها ابعد من ثريا » « 4 »
( همانا مردى به كلمه « باطل و بيهوده كه مشتمل بر معصيت خدا باشد » سخن ميگويد كه همنشينان خود را بخنداند بواسطه آن كلمه به اندازه مسافتى دور تر از فاصله زمين تا ثريّا از حق دور ميافتد )
هامش
( 1 ) . جامع السعادات
( 2 ) . سوره حجرات
( 3 ) . جامع السعادات
( 4 ) . لالى الاخبار