كه ميان دو تاوهء از آتش باشد ، همخوابه سنگ و همنشين شيطان « 1 » آيا ميدانيد كه مالك دوزخ وقتى بر آتش خشم كند بواسطه خشم او بعض از آتش بعض ديگر را بخورد ( آتش در هم ريزد و متلاطم و ملتهب شود ) و هر گاه بر آتش بانك زند در اثر بانك او آتش در ميان ابواب دوزخ بهيجان درآيد و بجهد ، اى پير مسنّ كه سفيد مويى با او آميخته است ! چگونهاى تو هنگامى كه طوقهاى آتش بر استخوانهاى گردن بچسبد و غلهاى جامعه بر بدن آويخته شود به حدى كه گوشتهاى ساعدها را بخورد ، پس اى گروه مردم خدا را در نظر داشته باشيد و حال آنكه در سلامت و صحت هستيد پيش از آن گه بيمار شويد و در وسعت و گشادگى هستيد پيش از آنكه در تنگى قرار گيريد ، پس كوشش كنيد در رها نمودن گردنهاى خود پيش از آنكه گروهاى شما از موقع فكّ نگذشته باشد و قابل فكّ باشد ) 2 - در ضمن خطبه ديگر ميفرمايد
« و امّا اهل المعصية فانزلهم شرّ دار و غلّ الايدى الى الاعناق و قرن النواصى بالاقدام و البسهم سرابيل القطران و مقطعات النيران فى عذاب قد اشتدّ حرّه و باب قد اطبق على اهله فى نار لها كلب و لجب و لهب ساطع و قصيف هائل لا يظعن مقيمها و لا يفادى اسيرها و لا تفصم كبولها لا مدة للدار فتفنى و لا اجل للقوم فيقضى » « 2 »
( و امّا گناهكاران ، پس خدا آنان را در بدترين سراى فرود آورد و دستهايشان را بگردنها غل كند و مويهاى پيشانيشان را بپاها نزديك كند و پيراهنهاى قطران و جامههاى آتشين بر آنان بپوشاند ، و آنان را در شكنجه و عذابى قرار دهد كه حرارت آن بسيار سخت و درهاى آن بر اهلش بسته شده ، در آتشى كه داراى هيجان و صداى اضطرابآور و شعله مرتفع ، و صوت شديد و مهيب است ، اقامه كنندگان آن آتش كوچ نكنند و اسير آن فديه داده نشوند و قيد و بندهاى آن از هم جدا نشود ،
هامش
( 1 ) . اشاره به آيه شريفهفَاتَّقُوا النَّارَ الَّتِي وَقُودُهَا النَّاسُ وَ الْحِجارَةُو آيه شريفهوَ مَنْ يَعْشُ عَنْ ذِكْرِ الرَّحْمنِ نُقَيِّضْ لَهُ شَيْطاناً فَهُوَ لَهُ قَرِينٌمىباشد
( 2 ) . نهج البلاغة جزء الاول خطبه 105