پيمان گرفتيم كه خونريزى نكنيد و خودتان را ( برادران دينى خود را ) از شهرهايتان بيرون نكنيد ، پس شما بميثاق اقرار كرديد و خودتان گواهى داديد ، سپس شما بوديد كه برادران خود را كشتيد و گروهى را از ديارتان بيرون نموديد در حالى كه علانيه يكديگر را كمك ميكنيد بواسطه گناه و تجاوز ، و اگر آنان ميآمدند نزد شما در حالى كه اسير بودند براى رهايى آنان فديه ميداديد و حال آنكه بيرون نمودن آنان بر شما حرام بود آيا ببعض كتاب ايمان مىآوريد و ببعض آن كافر ميشويد يعنى لزوم فدية دادن براى اسيرى را كه در دست دشمنان شماست قبول داريد و عمل ميكنيد ولى حرمت آواره نمودن برادران دينى خود را اهميّت نميدهيد و آنان را آواره ميكنيد » پس خداوند آنان را بواسطه ترك اوامر خود كافر شمرده و آنان را بايمان هم نسبت داده ولى از آنان قبول ننموده و نفعى براى آنان نخواهد داشت از اينجهت فرموده « پس نيست جزاى كسى كه اين نوع اعمال را از شما مرتكب شود مگر رسوايى در زندگى دنيا و روز قيامت هم بسختترين عذاب بازگشت ميكنند و خداوند از آنچه ميكنند غافل نيست » و وجه پنجم از كفر ، كفر برائت است يعنى بيزارى جستن از عمل كسى و بيان اين در قول خداى عزّ و جلّ است كه از قول ابراهيم حكايت مىكند « كافر شديم بشما ( از شما بيزارى جستيم ) و بين ما و شما براى هميشه دشمنى و بغض ظاهر شد تا وقتى كه بخداى يكتا ايمان بياوريد » و خداوند فرمود در حالى كه شيطان و بيزارى او را از دوستان انسى در روز قيامت ذكر مىكند « بدرستى كه من كافرم ( بيزارم ) از اينكه شما مرا پيش از اين شريك قرار ميداديد » و گفت « همانا جز خدا تنهايى را بمعبوديت گرفتيد بواسطه دوستى كه ميان شما در زندگى دنيا بود سپس در روز قيامت بعضى از شما از بعض ديگر بيزارى ميجويند و برخى از شما برخى ديگر را لعنت ميكنند » كه كفر در اين آيه بمعنى تبريست ) و قريب به همين حديث را قمى ره در تفسير خود در ذيل اين آيه از ابى عمر و زبيدى
اطيب البيان في تفسير القرآن ( فارسى ) — صفحة 264
مساهمون: السيد عبد الحسين الطيب
ص٢٦٤