سعد گويد :
شعر « 1 »
هرگه كه عالمى را بينم بهر مراد * جود تو سير كرده و من ناشتاب تو
با خويشتن چه گويم ؟ گويم دروغ شد * زى مردمان به خدمت او انتساب تو
و مولوى نيز گويد « 2 » :
شعر « 1 »
تو ز من ملول گشتى و من از تو ناشتابم * صنما چه مىشتابى كه بكشتى از شتابم
مع التاء
نوشت
- [ بفتح نون و واو ] يعنى « 3 » فرو پيچيد [ 1 ] . مثالش حكيم اسدى گويد :
شعر « 1 »
چو زلف بتان جعد « 4 » منجوق باد * گهى برنوشت و گهى برگشاد
نيمدست
- تخت و مسند كوچك باشد .
مثالش حكيم انورى گويد :
شعر « 1 »
دست آفت در آن چگونه رسد * كه در آن نيمدست دستورست
ناخوست
- [ بضم خاء و سكون واو و سين مهمله ] بمعنى بپاى كوفته باشد . [ 2 ] .
نخست
- [ بضمتين ] اول باشد . مثالش مولانا جامى [ گويد ] :
شعر « 1 »
نخست از كسب دانش بهرهور شد * ز جهل آباد نادانى بدر شد
هامش
( 1 ) - « س » ندارد .
( 2 ) - كلمه از « غ » و « ك » است .
( 3 ) - « س » : بمعنى .
( 4 ) - « س » : زلف .
( 1 ) و در نور ديد ( برهان ) و در برهان بكسر اول و ثانى ماضى نوشتن است يعنى كتابت كرد و رقم زد . و بضم اول و سكون ثانى و ثالث و رابع ماضى نوشيدن و آشاميدن چه دال و تاء بهم تبديل يابند .
( 2 ) ظاهرا مصحف كلمهء پاخوست است .