گويد :
بيت « 1 »
كان فتنه كه روى خوب دارد * هرجا كه نشست خاست غوغا
و بمعنى نشستن و نشستنگاه نيز آمده چنان كه بهر دو معنى فردوسى گويد :
بيت
ز آمل گذر سوى تميشه كرد * نشست اندر آن نامور بيشه كرد
و استاد لامعى جرجانى بمعنى نشستن فرمايد :
بيت
آسمان زيبد هنگام نشست او را تخت * ماه و خورشيد مر آن تخت ورا دارافزين
نيارست « 2 »
- [ بفتح نون و راى مهمله ] يعنى نتوانست . مثالش شيخ سعدى گويد :
بيت
شهنشه نيارست كردن حديث * كه بر وى چه آمد ز خبث خبيث
مع الجيم التازى « 1 »
نشكنج
- [ يكسر نون و فتح كاف تازى ] به ناخن بدن كسى را كندن . مثالش حكيم عنصرى گويد :
شعر « 3 »
آن صنم را ز گاز و از نشكنج * تن بنفشه شدست و لب نارنج
و آن را نيلك نيز گويند .
نج
- [ بفتح نون ] اندرون دهان را گويند [ 1 ] .
مثالش شمس فخرى گويد « 3 » :
شعر « 3 »
بىمدحت تو هركه دهان را بگشايد * دندانش كند چرخ برون يك بيك از نج
نخج
- [ بفتح نون و سكون خاء ] گياهى باشد كه آن را جاروب كنند . مثالش هم او فرمايد [ 2 ] :
شعر « 3 »
تا كند بارگاه او جاروب * مژهء خويش مهر نخج كند
هامش
( 1 ) - كلمه از « ك » است .
( 2 ) - اين لغت از « غ » و « ك » است .
( 3 ) - « س » ندارد .
( 1 ) مصحف بج است .
( 2 ) يعنى : شمس فخرى . و در برهان نخچ آمده است .