شعر « 1 »
زنگيى « 2 » روى چون در دوزخ * بينيى « 3 » همچو مورى مطبخ
مشتى « 4 »
- [ بفتح ميم ] يعنى خمير كردى و سرشتى [ 1 ] . مثالش سراج الدين راجى گويد :
بيت
در آن كشتى كه دى چنگال مشتى * ز بهر ما در آن مشتى نهشتى
- و بكسر ميم - يعنى ريدى . مثال اين معنى لامعى جرجانى گويد :
بيت
كشتى نبهره تخمى آن بدروى كه كشتى * بر ريش خويش ريدى در مشت خويش مشتى
مشتى
- [ بضم « 5 » ميم ] بمعنى جامهء حرير بغايت نازك باشد [ 2 ] . مثالش استاد دقيقى گويد :
شعر « 1 »
برافكند اى صنم ابر بهشتى * زمين را خلعت ارديبهشتى
زمين برسان خون « 6 » آلود دييا * هوا بر سان نيل اندود مشتى
كذا فى الفرهنگ .
مالاى
- مخفف ميالاى « 7 » يعنى آلوده مكن .
مثالش حكيم انورى گويد :
شعر
نعمت آلوده بيش نيست جهان * دامن همتت بدان مالاى
موميائى « 8 »
- معروف [ 3 ] . مثالش عمادى غزنوى گويد :
بيت
مرا از شكستن چنان درد نايد * كه از ناكسان خواستن موميائى
هامش
( 1 ) - « س » ندارد .
( 2 ) - بجو « ك » : زنگى .
( 3 ) - بجز « ك » : بينى .
( 4 ) - اين لغت و شرح آن از « ك » است .
( 5 ) - « ك » : بكسر .
( 6 ) - اصل : حوذ . ( متن از ديوان دقيقى است . گردآوردهء نگارنده در كتاب گنج بازيافته ) .
( 7 ) - دو كلمهء اخير را « الف » در حاشيه دارد .
( 8 ) - اين لغت و شرح آن از « غ » و « ك » است .
( 1 ) برهان ندارد .
( 2 ) و كنايه از معدودى چند و گروهى اندك هم هست ( برهان ) .
( 3 ) يعنى نام جسمى و تركيبى مانند زفت و قار كه در شكستهبندى بكارست ( رجوع به برهان قاطع شود ) .